น่าเสียดายที่อายุมากไปเสียหน่อย มิเช่นนั้นหากสามารถกราบเข้าเป็นศิษย์ยอดเขาโอสถของข้าได้ วันข้างหน้าย่อมมีอนาคตที่สดใสไร้ขีดจำกัดเป็นแน่”
ตาเฒ่าเฉินพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้
“อีกอย่าง กลิ่นอายอสูรบางๆ ที่ติดอยู่บนตัวเจ้า แม้จะตบตาขั้นเซียนเทียนได้ แต่ไม่อาจรอดพ้นสายตาของขั้นเทียนเหรินได้หรอกนะ กลับไปเจ้าจงเอาใบอ้ายเฉ่ากับใบไผ่มาต้มน้ำอาบ อาบให้บ่อยหน่อย ถึงจะล้างมันออกไปได้จนหมด”
“แล้วก็วิธีใช้เข็มทิศค้นหาวิญญาณ ข้าก็จะบอกเจ้าไปรวดเดียวเลยก็แล้วกัน มิฉะนั้นหากบังเอิญไปเจอเฒ่าประหลาดเสวียนโยวเข้า จะได้รับมือได้ทันท่วงที…”
จากนั้นตาเฒ่าเฉินก็อธิบายวิธีใช้เข็มทิศค้นหาวิญญาณให้กู้หย่วนฟัง ก่อนจะปลิวหายลับไปราวกับสายลม
เพียงชั่วไม่กี่อึดใจ ร่างของเขาก็อันตรธานหายไปจากท้องถนน ไร้ซึ่งร่องรอยใดๆ
เดิมทีกู้หย่วนตั้งใจจะลองใช้พรสวรรค์จมูกหนู เพื่อค้นหาร่องรอยของตาเฒ่าเฉินดูสักหน่อย
แต่ผลปรากฏว่าล้มเหลวไม่เป็นท่า
ตาเฒ่าเฉินไม่ได้ทิ้งกลิ่นอายใดๆ เอาไว้เลยแม้แต่น้อย
“ตาเฒ่าคนนี้ทำตัวลึกลับซับซ้อน เรื่องของเฒ่าประหลาดเสวียนโยวต้องมีอะไรปิดบังข้าอยู่อีกแน่!”
ประกายตาของกู้หย่วนวูบไหว
คำพูดของตาเฒ่าเฉินดูเหมือนจะสมเหตุสมผลและไร้ช่องโหว่ ทว่าเขากลับรู้สึกตะหงิดๆ อยู่ลึกๆ ว่าเรื่องราวอาจไม่ได้เรียบง่ายเช่นนั้น
ไม่ใช่ว่ากู้หย่วนมองออกถึงความผิดปกติอันใด ทว่าเป็นเพียงสัญชาตญาณลึกๆ ของเ
