ยามรัตติกาลปกคลุมเมืองเป่ยเหลียง…
กู้หย่วนสาวเท้ามาถึงตรอกเกาหลิ่ว สถานที่ซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากหออวี้ติ่งนัก ท้องถนนยามวิกาลไร้เงาผู้สัญจร มีเพียงสายลมหนาวที่พัดกรรโชกบาดผิว แสงจันทร์ซีดขาวสาดส่องกระทบพื้นดิน ยิ่งขับเน้นบรรยากาศให้ดูวังเวงหนาวเหน็บขึ้นอีกหลายส่วน แว่วเสียงสุนัขเห่าหอนมาจากที่ห่างไกลเป็นระยะ
เขายืนนิ่งกอดกระบี่ยาว รอคอยท่ามกลางความเงียบงัน
เพียงครู่หนึ่ง กู้หย่วนตวัดสายตาคมปลาบไปยังมุมมืดแห่งหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นกะทันหัน
“ในเมื่อผู้เฒ่าเฉินมาถึงแล้ว ไฉนไม่ปรากฏตัวออกมาสนทนากันหน่อยเล่า?”
ชั่วอึดใจ ร่างของชายชราผมขาวโพลนก็ค่อยๆ ก้าวออกมาจากเงามืด ชายชราผู้นี้หลังค่อมเล็กน้อย รูปร่างผอมแห้งประหนึ่งกิ่งไม้แห้ง ท่าทางดูแก่ชราและอมโรคราวกับคนที่มีเท้าข้างหนึ่งเหยียบลงไปในหลุมศพแล้ว
เขาคือตาเฒ่าเฉิน!
ทว่า เพียงแค่นัยน์ตาขุ่นมัวคู่นั้นตวัดมองมา กู้หย่วนพลันรู้สึกหนาวเยือกไปถึงสันหลัง สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายเย็นยะเยือกที่อธิบายไม่ได้ ราวกับว่าท่าทางอ่อนแอที่เห็นเป็นเพียงเปลือกนอก แต่เนื้อแท้ภายในคือผีร้ายที่สวมหนังมนุษย์เอาไว้!
