เขากระชับด้ามกระบี่ในมือแน่นขึ้นตามสัญชาตญาณระวังภัย
ปฏิกิริยาเล็กน้อยนี้ไม่อาจรอดพ้นสายตาของตาเฒ่าเฉินไปได้ เขาเลิกคิ้วขึ้นพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าอย่างประหลาดใจ
“ประสาทสัมผัสเฉียบคมไม่เบานี่เจ้าหนุ่ม” ชายชราโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
“วางใจเถอะ ชายชราผู้นี้ไม่ได้มีเจตนาร้าย และไม่คิดจะทำอะไรเจ้า ในทางกลับกัน… ข้าจะมอบวาสนาให้เจ้าด้วยซ้ำ”
กู้หย่วนไม่ได้ลดความระแวงลงแม้แต่น้อย ฝ่ามือยังคงกุมด้ามกระบี่แน่น พลางเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ
“คำพูดที่ผู้เฒ่ากล่าวเมื่อเช้าวานนี้ ตกลงแล้วมันหมายความว่าอย่างไรกันแน่?”
“หึๆ…”
ตาเฒ่าเฉินฉีกยิ้มจนเห็นฟันเหลืองหม่นที่เหลืออยู่ไม่กี่ซี่ แววตาที่มองกู้หย่วนเริ่มมีความชื่นชมปนอยู่
“ระแวดระวังตัวดีถือเป็นเรื่องยอดเยี่ยม เช่นนี้ข้ายิ่งมั่นใจว่าหาคนไม่ผิดตัว”
เขาเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนกล่าวต่อ
“ที่ข้าบอกว่ามีเรื่องจะคุยนั้นง่ายมาก ข้าต้องการทำข้อตกลงกับเจ้า หากเจ้าช่วยข้าจัดการเรื่องหนึ่ง ข้าจะถ่ายทอดเคล็ดวิชาเต่าลี้ลับซ่อนกระดองให้แก่เจ้า”
“ข้อตกลง? หึ…” กู้หย่วนเลิกคิ้วถาม
“ผู้เฒ่าเฉินไม่ได้ล้อข้าเล่นใช่ไหม?”
