“ท่านเป็นคนของหออวี้ติ่ง ย่อมรู้กฎดี เมื่อเช้านี้คุณหนูสามเพิ่งบอกข้าว่าวิชาระดับสูงเช่นนี้ต้องใช้แต้มผลงานแลก และต้องผ่านความเห็นชอบจากเจ้าหอเท่านั้น ไม่มีทางลัดอื่น”
“หากเจ้าไม่เชื่อ แล้วคืนนี้เจ้าจะถ่อมาที่นี่ทำไมเล่า?”
ตาเฒ่าเฉินย้อนถามพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
เขากล่าวต่อโดยไม่รอคำตอบ
“กฎของหออวี้ติ่งข้าย่อมเคารพ แต่เคล็ดวิชานี้ข้าฝึกฝนมาตั้งแต่เยาว์วัย ประกอบกับสถานะของข้าค่อนข้างพิเศษ ย่อมมีวิธีซิกแซ็กเลี่ยงกฎเพื่อถ่ายทอดให้เจ้าได้โดยตรง”
“โอ้?”
ประกายตาของกู้หย่วนไหววูบ เขาประสานมือคารวะอย่างสำรวมขึ้น
“ยังมิได้เรียนถามเลยว่า ผู้อาวุโสสืบทอดวิชามาจากสำนักใด?”
“ชายชราไร้ความสามารถผู้นี้ ครั้งหนึ่งเคยเป็นศิษย์สายในของยอดเขาโอสถ ทั้งยังเคยดำรงตำแหน่งผู้ดูแลสายนอกที่นั่นด้วย”
แววตาของตาเฒ่าเฉินหม่นแสงลงวูบหนึ่งด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน
“เพียงแต่เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น ข้าจึงต้องระเห็จมาอยู่เป่ยเหลียง กลายเป็นคนเฝ้าคลังสินค้าต้อยต่ำเช่นนี้”
“ยอดเขาโอสถ?”
กู้หย่วนร้องอ้อออกมา
“เสียมารยาทแล้ว ที่แท้ผู้อาวุโสก็เป็นยอดฝีมือจากสำนักเดียวกับท่านเจ้าหอนี่เอง…”
