ห้าพันแต้ม… กู้หย่วนอดไม่ได้ที่จะอุทานด้วยความตกตะลึง
“โอ้โหเฮะ ช่องว่างระหว่างวิชายุทธ์ระดับกลางกับระดับสูง มันห่างชั้นกันขนาดนี้เลยรึเนี่ย?”
ภารกิจที่เขาเพิ่งทำเสร็จไป ทั้งเหนื่อยสายตัวแทบขาด เดินทางเกือบสิบวัน แถมยังต้องเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายสารพัด แลกมาด้วยแต้มผลงานแค่ยี่สิบแต้มเท่านั้น
ถ้าต้องสะสมแต้มผลงานให้ครบห้าพันแต้มเพื่อแลกวิชายุทธ์ระดับสูงสักเล่ม แบบนี้ต้องสะสมไปถึงชาติไหนกันวะเนี่ย?!
มาถึงตอนนี้ กู้หย่วนก็เริ่มตระหนักถึงการผูกขาดและการควบคุมทรัพยากรเส้นทางความก้าวหน้าอย่างพวกคัมภีร์วิชายุทธ์ของขุมอำนาจใหญ่อย่างหออวี้ติ่งอย่างลึกซึ้งแล้ว
ถึงแม้ตอนนี้เขาจะนับว่าเป็นคนของหออวี้ติ่ง กฎระเบียบดูเหมือนจะผ่อนปรนและให้อิสระค่อนข้างมาก แต่ขอเพียงเขาคิดจะก้าวหน้า หรืออยากได้ของล้ำค่าบางอย่าง เขาก็จะต้องเผชิญกับข้อจำกัดที่เข้มงวดและพันธนาการที่ยากจะสลัดหลุด!
หากอยากได้วิชายุทธ์ระดับสูง เขาก็ต้องยอมเป็นเบี้ยล่างให้หออวี้ติ่งใช้งานและขูดรีดไปอีกไม่รู้ตั้งกี่ครั้งกี่หน ถึงจะได้มันมาครอบครอง
“แล้วเจ้าคิดว่ายังไงล่ะ?!”
