“แต่สำหรับตอนนี้ แค่พรสวรรค์กระดูกเหล็กเส้นเอ็นหยุ่นนี่ก็เหลือเฟือสำหรับข้าแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น รอจนเจ้าสามตัวเล็กวิวัฒนาการ พรสวรรค์รากกระดูกของข้าก็จะถูกยกระดับขึ้นไปอีก... ไว้ถ้าวันหน้าเจอสัตว์เลี้ยงวิญญาณที่ถูกใจ ค่อยจับมาฝึกฝนแล้วรับพรสวรรค์เพิ่มก็ยังไม่สาย”
“ผู้อาวุโสโม่…”
เซี่ยซิ่วเสวี่ยอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถาม
“กู้หย่วนเขา… เขามีโอกาสก้าวขึ้นสู่ระดับเทียนเหรินได้จริงๆ หรือเจ้าคะ?”
การที่กู้หย่วนมีอนาคตขั้นเซียนเทียนอยู่แค่เอื้อม นับว่าเป็นเรื่องที่น่าทึ่งมากแล้ว แต่สิ่งที่นางให้ความสนใจมากกว่า คือประโยคสุดท้ายของตาเฒ่าโม่
นางเป็นบุตรสาวของเซี่ยมิ่งหยาง และบิดาของนางก็เป็นถึงศิษย์สายนอกของยอดเขาโอสถ ดังนั้น นางจึงพอจะมีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรอยู่บ้าง
แม้ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเซียนเทียนจะร้ายกาจ แต่ในสายตาของคนบางกลุ่ม ก็ยังถือว่าไม่ได้สลักสำคัญอะไรนัก
