วันรุ่งขึ้น
ยามเช้าตรู่ ณ หออวี้ติ่ง
จางซาน ในฐานะลูกจ้างของหออวี้ติ่ง กำลังยืนรอต้อนรับลูกค้าอยู่ที่หน้าประตู
ข้างๆ เขายังมีลูกจ้างอีกสองคนกำลังกระซิบกระซาบพูดคุยอะไรบางอย่างกันอยู่
ช่วงนี้เป็นฤดูหนาว แม้ดวงอาทิตย์จะเพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้า แต่อากาศก็ยังคงอบอวลไปด้วยความหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจ
จางซานถูมือไปมาและกระทืบเท้าแรงๆ เพื่อคลายหนาว เขาไม่มีอารมณ์จะไปร่วมวงสนทนาสัพเพเหระกับอีกสองคนนั้น ในหัวกำลังครุ่นคิดว่า สิ้นเดือนนี้พอได้เงินเดือนแล้ว ควรจะเจียดเงินไปซื้อเสื้อแจ็คเก็ตบุนวมสักตัวดีไหม
แม้หออวี้ติ่งจะมีกฎระเบียบหยุมหยิมเยอะแยะ และเวลาทำงานในแต่ละวันก็ค่อนข้างยาวนาน แต่ค่าจ้างที่ได้รับกลับสูงกว่าพวกลูกจ้างตามโรงเตี๊ยมหรือร้านค้าทั่วไปถึงสองส่วน
และนี่ก็เป็นสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกภาคภูมิใจมาโดยตลอด
ในฐานะลูกชาวนา การที่สามารถหางานทำในตัวอำเภอได้แบบนี้ เวลาที่เขากลับไปที่หมู่บ้าน เขาก็สามารถยืดอกเดินเชิดหน้าได้อย่างเต็มภาคภูมิ เหนือกว่าชาวบ้านคนอื่นๆ อยู่หลายส่วน
ในขณะนั้นเอง ก็มีเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคนหนึ่งเดินตรงเข้ามา
