แม้จะเป็นช่วงฤดูหนาวที่อากาศหนาวเหน็บ แต่เด็กหนุ่มผู้นี้กลับสวมเพียงเสื้อผ้าบางๆ ที่เอวคาดกระบี่ยาว รูปร่างของเขาดูผอมเพรียวแต่ไม่ได้ดูอ่อนแอหรือบอบบางเลยสักนิด
เด็กหนุ่มผู้นี้มีหน้าตาหล่อเหลา ผิวพรรณขาวสะอาด โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น… ทั้งสุกใส มีชีวิตชีวา และเฉียบคม ชวนให้ผู้ที่ได้สบตาต้องจดจำไปอีกนาน
ดวงตาของจางซานเป็นประกายขึ้นมาทันที เขารีบร้องทักทายเสียงใส
“พี่กู้ วันนี้มาแต่เช้าเชียว หรือว่าไปขุดเจอสมุนไพรวิญญาณอะไรดีๆ มาอีกแล้วล่ะ?”
ผู้ที่เดินเข้ามาก็คือกู้หย่วนนั่นเอง เมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาก็หัวเราะเบาๆ
“สมุนไพรวิญญาณนะ ไม่ใช่วัชพืชริมทาง จะไปขุดเจอง่ายๆ ได้ยังไงเล่า? แต่ถ้าวันหน้าข้าขุดเจอจริงๆ ล่ะก็ ข้าจะเลี้ยงเหล้าเจ้าสักมื้อก็แล้วกัน!”
“โอ๊ยยย ผู้น้อยมีบุญวาสนาอะไร ถึงจะกล้าให้ท่านเลี้ยงเหล้าได้ล่ะขอรับ!”
จางซานรีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน
“แต่จะว่าไป พ่อข้าเคยหมักเหล้าชั้นดีเก็บไว้ไหหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน ถ้าท่านไม่รังเกียจ วันหลังข้าจะเป็นฝ่ายเลี้ยงท่านเอง”
“งั้นรึ ถ้างั้นข้าก็ขอรับน้ำใจไว้ด้วยความยินดียิ่งเลย…”
