กู้หย่วนพูดคุยหยอกล้อกับจางซานอยู่สองสามประโยค ส่วนลูกจ้างอีกสองคนที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับมองดูด้วยสายตาเย็นชาและไม่ยอมปริปากพูดอะไรเลย
จนกระทั่งกู้หย่วนเดินเข้าไปในหออวี้ติ่งแล้ว หนึ่งในนั้นถึงได้หัวเราะเยาะออกมา
“จางซาน มองไม่เห็นเลยนะเนี่ย ว่าเจ้าจะประจบประแจงพี่กู้อะไรนี่เก่งขนาดนี้”
“แน่นอนสิ!”
จางซานเชิดหน้าขึ้น เผยให้เห็นสีหน้าภาคภูมิใจ
“ไม่ได้โม้นะเว้ย พี่กู้คนนี้แกไม่ธรรมดาเลยจริงๆ ตอนแรกที่แกมาถามข้าว่าทำยังไงถึงจะได้เป็นคนเก็บสมุนไพร หลังจากนั้นไม่ถึงเดือน แกก็หาเจอสมุนไพรวิญญาณ แล้วก็ได้กลายมาเป็นคนเก็บสมุนไพรของหออวี้ติ่งเราจริงๆ…”
“พอเถอะน่า!”
ยังไม่ทันที่จางซานจะพูดจบ ลูกจ้างอีกคนก็แค่นเสียงหัวเราะขัดขึ้นมา
“ต่อให้หมอนั่นจะไม่ธรรมดายังไง มันก็เป็นแค่เด็กใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทำงานได้แค่เดือนเดียวไม่ใช่รึ? ข้าว่านะ เอาเวลาที่เจ้าไปประจบประแจงมัน ไปประจบประแจงท่านผู้ดูแลดีกว่าไหม แบบนั้นน่าจะมีประโยชน์กว่าไปเลียแข้งเลียขากู้หย่วนตั้งเยอะ”
“เด็กใหม่แล้วมันยังไงล่ะ?”
เมื่อได้ยินคนพูดจาดูถูกกู้หย่วน จางซานก็ชักจะเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาทันที จึงเถียงกลับไปว่า
