“ถึงพี่กู้จะเพิ่งมาทำงานได้ไม่นาน แต่แกก็พูดจาดีกับข้าตลอด ไม่เคยทำตัวหยิ่งยโสหรือดูถูกข้าเลยสักครั้ง แล้วคนอื่นๆ ล่ะ มีใครเคยเห็นหัวข้าบ้าง? ก็อย่างเพื่อนซี้ของพวกเจ้าสองคนไง เมื่อก่อนตอนอยู่หมู่บ้านเดียวกันก็เห็นรักกันปานจะแหกตูดดมบอกว่าเป็นพี่น้องร่วมสาบานกันไม่ใช่รึ? แล้วเป็นไงล่ะ พอหมอนั่นได้ไปฝากตัวเป็นศิษย์ของผู้ฝึกยุทธ์ มันเคยหันมามองหน้าพวกเจ้าบ้างไหมล่ะ?”
“เอ่อ…”
ลูกจ้างทั้งสองคนถึงกับอึกอัก พูดไม่ออกบอกไม่ถูกไปในทันที
คนเราพอลืมตาอ้าปากได้ หรือได้ดิบได้ดี ก็มักจะลืมตัวและเริ่มมองเหยียดคนที่อยู่รอบข้าง เรื่องแบบนี้มันก็เป็นสัจธรรมของโลกอยู่แล้ว
คำพูดของจางซาน แทงใจดำจนทั้งสองคนเถียงไม่ออกเลยทีเดียว
ในขณะที่ทั้งสามคนกำลังยืนคุยเล่นกันอยู่ ก็เห็นหยางเจี้ยนเฟยซึ่งสวมเสื้อผ้าแพรพรรณเนื้อดีและคาดกระบี่ยาวที่เอว กำลังเดินตรงมาจากที่ไกลๆ
เพียงแต่ว่า หยางเจี้ยนเฟยที่ปกติมักจะวางมาดสง่างามและมีสีหน้าเบิกบานใจอยู่เสมอ วันนี้กลับมีสีหน้าทะมึนทึนทึก ดูหงุดหงิดไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด
