หลัวเซิงพยักหน้า กล่าวต่อว่า
“ส่วนตอนนี้ กู้หย่วน แล้วก็คุณหนูสาม พวกเจ้าสองคนแทบไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเลย ตามข้ามาหน่อยก็แล้วกัน ค่ายเฮยเฟิงถึงแม้โจรภูเขาส่วนใหญ่จะถูกกวาดล้างไปแล้ว แต่พวกที่เหลือรอดก็ยังถือเป็นหอกข้างแคร่ ยังไงก็ต้องถอนรากถอนโคน กวาดล้างพวกโจรชั่วที่เหลือให้สิ้นซาก!”
เขากล่าวด้วยสีหน้าขึงขัง
“อีกอย่าง ครั้งนี้หออวี้ติ่งของเราสูญเสียไปอย่างหนัก จำเป็นต้องไปยึดเอาทรัพย์สมบัติที่ค่ายเฮยเฟิงสะสมไว้ มาชดเชยความเสียหายเสียหน่อย”
ไอ้อย่างหลังนี่แหละมั้ง ที่เป็นจุดประสงค์หลักของท่านน่ะ… กู้หย่วนแอบค่อนขอดอยู่ในใจ
แต่ถ้าได้ตามไปที่ค่ายเฮยเฟิงด้วย เผลอๆ เขาอาจจะได้ผลประโยชน์อะไรติดไม้ติดมือมาบ้าง แถมเขายังมีเรื่องบางอย่างที่ต้องไปจัดการด้วย
ดังนั้น สำหรับข้อเสนอนี้ กู้หย่วนย่อมไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว
หยางเจี้ยนเฟยที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำแผลที่แขนหักอยู่อย่างเงียบๆ เมื่อได้ยินคำพูดของหลัวเซิง เขาก็เบิกตากว้าง สายตาที่มองมาทางกู้หย่วนแฝงไว้ด้วยความริษยาอาฆาตอย่างปิดไม่มิด บนใบหน้าถึงกับเผยให้เห็นอาการขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
