ส่วนกัวจิ้นที่จับเซี่ยซิ่วเสวี่ยไว้เป็นตัวประกันนั้น กลับยืนอึ้งเป็นไก่ตาแตก ทำอะไรไม่ถูก
แม่งเอ๊ย เว่ยชวนหนีไปก็ช่างหัวมันเถอะ…
แต่เถี่ยหู่ดันมาทิ้งเขาแล้ววิ่งหนีเอาตัวรอดไปอีกคน!
ตอนนี้พวกโจรภูเขาก็เหลือรอดอยู่แค่หยิบมือ แถมตัวเขาที่เป็นไส้ศึกก็ดันยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ตรงนี้ แล้วจะให้เขาทำยังไงล่ะทีนี้?
“ช่างเถอะ ในเมื่อข้าล่วงเกินหออวี้ติ่งไปแล้ว อำเภอเป่ยเหลียงก็คงไม่มีที่ให้ข้าซุกหัวนอนอีกต่อไป ตอนนี้พวกหยางฮั่นกำลังสาละวนอยู่กับแมลงกู่ของเว่ยชวน นี่แหละโอกาสทองในการหนี!”
“ส่วนคุณหนูสามคนนี้…”
เมื่อคิดได้เช่นนั้น สายตาของกัวจิ้นก็ตกลงบนร่างของเซี่ยซิ่วเสวี่ยที่อยู่ตรงหน้า แววตาของเขาฉายรังสีอำมหิตวาบผ่าน
“ในเมื่อแตกหักกับหออวี้ติ่งไปแล้ว งั้นก็เอาให้สุดไปเลย ฆ่านางทิ้งซะก็สิ้นเรื่อง!”
ทันทีที่ความคิดนี้แล่นเข้ามาในหัว กัวจิ้นก็เงื้อกล้องยาสูบเหล็กในมือขึ้นหมายจะลงมือ แต่ทันใดนั้นเขากลับรู้สึกเย็นวาบที่กลางหลัง พร้อมกับประกายกระบี่สายหนึ่งที่พุ่งแทงมาจากด้านหลัง
