แม้จะคว้าชัยชนะมาได้จากการลอบสังหารในครั้งนี้ แต่สำหรับฝั่งหออวี้ติ่งแล้ว มันก็เป็นเพียงชัยชนะที่แลกมาด้วยความสูญเสียอย่างย่อยยับ ไม่มีใครสามารถยิ้มร่าแสดงความยินดีออกมาได้เลย
“น้องหลัว เรื่องที่เหลือหลังจากนี้เจ้าก็จัดการเอาเองเถอะ ข้าขอไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วยแล้ว”
ตาเฒ่าโม่ส่ายหน้า ไม่มีทีท่าอยากจะเข้าไปก้าวก่ายเรื่องราวหลังจากนี้ เขาหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในรถม้า
หัวหน้าผู้ดูแลหลัวเซิงปรายตามองหยางฮั่นที่กำลังอยู่ในสภาพอ่อนระโหยโรยแรง ก่อนจะหันมามองกู้หย่วน
“เจ้าชื่อกู้หย่วนใช่ไหม? ฝีมือไม่เลวเลยนี่ ครั้งนี้ไม่เพียงแต่จะสร้างผลงานชิ้นใหญ่ให้กับหออวี้ติ่งของเรา แต่ยังช่วยชีวิตคุณหนูสามเอาไว้อีก พอกลับไปถึง ข้าจะรายงานเรื่องนี้ให้ท่านเจ้าหอทราบ ถึงตอนนั้นท่านเจ้าหอจะต้องตกรางวัลให้อย่างงามแน่นอน!”
เป็นไปตามที่คาดไว้เป๊ะๆ… กู้หย่วนลอบนิ่งสงบดั่งสุนัขแก่ผู้ผ่านโลกมาโชกโชน ทว่าภายนอกกลับแสร้งทำเป็นตื่นเต้นระคนดีใจ รีบประสานมือกล่าวขอบคุณ
“ขอบพระคุณท่านหัวหน้าผู้ดูแลขอรับ!”
“อืม แน่นอนว่า นั่นเป็นเรื่องหลังจากที่เรากลับไปถึงแล้ว”
