เว่ยชวนเห็นดังนั้น แววตาก็ยิ่งทอประกายเย็นเยียบ เขาเอ่ยเยาะเย้ยว่า
“ใครๆ ก็ว่าคนยิ่งแก่ยิ่งกลัวตาย ดูท่าเจ้าก็คงไม่ต่างกัน ถึงกับหาเต่าล้านปีมาครอบกบาลตัวเองไว้แบบนี้! แต่น่าเสียดาย ที่มันก็เป็นแค่ของวิเศษสายป้องกัน ไม่ใช่ของวิเศษสายโจมตีอย่างพวกกระบี่บิน!”
ความหมายแฝงก็คือ ถึงของวิเศษชิ้นนี้จะร้ายกาจ แต่มันก็เป็นแค่กระดองเต่าที่แข็งหน่อยก็เท่านั้น เจ้าจะมาทำเป็นภูมิใจอะไรนักหนา?!
เพียงแต่คำพูดนี้ เมื่อเข้าหูกู้หย่วน เขากลับรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายความอิจฉาริษยาที่แฝงอยู่เต็มเปี่ยม
พูดจบ เว่ยชวนก็สะบัดมือ ซัดปราณแท้สีฟ้าเย็นยะเยือกขุมหนึ่งออกไป
แกรก แกรก!
ทันใดนั้น ม่านแสงที่ครอบคลุมร่างของตาเฒ่าโม่ก็ถูกปกคลุมด้วยชั้นน้ำแข็งหนาเตอะ แช่แข็งจนม่านแสงสั่นคลอนราวกับจะแตกสลาย
“งั้นรึ?”
แต่ตาเฒ่าโม่กลับไม่มีทีท่าหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย เขาสะบัดแขนเสื้ออย่างแรง เข็มเหล็กจำนวนนับไม่ถ้วนก็พุ่งทะยานออกมา
“ถึงแม้ข้าจะยึดอาชีพปรุงยาเป็นหลัก แต่คิดว่าการที่ข้าสามารถมีชีวิตรอดปลอดภัยมาจนถึงป่านนี้ ข้าจะไม่รู้วิชาป้องกันตัวและการต่อสู้เลยรึไง?”
