“ฮ่าๆๆ… ความแค้นระหว่างข้ากับคนแซ่เซี่ยนั้นไม่อาจอยู่ร่วมโลกกันได้ ข้าอยากจะฆ่าล้างโคตรมันก็จริง แต่มีหรือที่มันจะไม่อยากถลกหนัง เลาะเอ็น และเลาะกระดูกข้าเช่นกัน?”
เว่ยชวนหัวเราะลั่น ทว่าดวงตาสีฟ้าเย็นยะเยือกของเขากลับเย็นชาดุจน้ำแข็ง เอ่ยด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นว่า
“ตาเฒ่าโม่ เจ้าก็ยังคงเป็นคนจอมปลอมหน้าไหว้หลังหลอกไม่เปลี่ยนเลยนะ!”
“แต่ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังเจ้าพล่ามไร้สาระหรอกนะ!”
“ข้ารู้มาว่า เมื่อไม่นานมานี้เซี่ยมิ่งหยางเพิ่งจะได้เถาวัลย์โลหิตมังกรซึ่งเป็นสมุนไพรวิญญาณระดับเจ็ดมาครอบครอง ที่มันอุตส่าห์เชิญนักปรุงยาอย่างเจ้ามา ก็เพื่อจะให้เจ้าหลอมโอสถโลหิตมังกรให้มันสักเม็ด จะได้ช่วยให้มันบรรลุขั้นผลัดเปลี่ยนโลหิตระดับสมบูรณ์! และเสริมสร้างรากฐานให้แข็งแกร่ง! หากเป็นเช่นนั้น ในอนาคตมันอาจจะมีโอกาสสร้างรากฐานมรรค และก้าวขึ้นเป็นยอดคนระดับเทียนเหรินได้จริงๆ! ถึงตอนนั้น มันก็อาจจะได้กลับไปที่สำนัก ได้รับความไว้วางใจจากเหล่าผู้อาวุโส และได้กุมอำนาจใหญ่โต!”
“แต่ข้าไม่มีทางยอมให้มันสมหวังหรอก!”
ประกายสีฟ้าในดวงตาของเว่ยชวนยิ่งเข้มขึ้น น้ำเสียงแฝงความอำมหิต
