“ตาเฒ่าโม่ ข้ารู้ดีว่าแม้เจ้ากับเซี่ยมิ่งหยางจะไม่ได้มาจากสำนักเดียวกัน แต่ก็มีความผูกพันกันไม่น้อย เซี่ยมิ่งหยางมาจากยอดเขาโอสถ (เย่าหวังซาน) ส่วนเจ้าก็เป็นศิษย์ของอารามร้อยสมุนไพร (ไป๋เฉ่ากวน) ซึ่งเป็นสำนักสาขาของยอดเขาโอสถ พวกเจ้าสองคนมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งต่อกัน แต่ข้าขอเตือนว่า อย่าได้มายุ่งเกี่ยวกับการต่อสู้ในครั้งนี้เลย นี่มันเป็นเรื่องระหว่างข้ากับมัน! ขอเพียงเจ้าหันหลังกลับไป ข้าจะไม่เอาความเจ้าเลยแม้แต่น้อย แต่ถ้าเจ้ายังดื้อด้านล่ะก็ ข้าก็คงต้องฆ่าเจ้าทิ้งซะ!”
“ยอดคนระดับเทียนเหริน? ยอดเขาโอสถ?!”
กู้หย่วนที่แฝงตัวอยู่ในฝูงชน เมื่อได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกใจสั่นสะท้าน!
เซี่ยมิ่งหยางก็คือเจ้าหอของพวกเขา หรือก็คือพ่อของเซี่ยซิ่วเสวี่ย เรื่องนี้เขาย่อมรู้อยู่แล้ว
แต่ฟังจากที่เว่ยชวนพูด ดูเหมือนว่าเขากับเซี่ยมิ่งหยางจะมีความแค้นฝังลึกต่อกัน และที่แท้ เซี่ยมิ่งหยางเชิญผู้อาวุโสโม่มา ก็เพื่อให้หลอมโอสถโลหิตมังกรให้ เพื่อที่เขาจะได้บรรลุขั้นผลัดเปลี่ยนโลหิตระดับสมบูรณ์ และมีโอกาสก้าวเข้าสู่ระดับเทียนเหริน!
ยิ่งไปกว่านั้น เซี่ยมิ่งหยางก็เคยเป็นศิษย์ของยอดเขาโอสถมาก่อน
