ในสายตาของกู้หย่วน เจ้าหอเซี่ยมิ่งหยางถือเป็นบุคคลระดับสูงที่ลึกลับมากแล้ว
แต่จากคำพูดของเว่ยชวน ดูเหมือนว่าในยอดเขาโอสถ เซี่ยมิ่งหยางจะเป็นเพียงแค่ศิษย์ที่ไม่ได้รับการเหลียวแลเท่านั้น
ถ้าเช่นนั้น ยอดเขาโอสถที่ว่านี่ มันคือสถานที่แบบไหนกันแน่?
สำนักเซียนอันยิ่งใหญ่ในตำนานงั้นรึ?!
แถมหออวี้ติ่งยังสามารถขยายสาขาไปได้ทั่วทั้งหกมณฑลในแดนใต้ ธุรกิจที่ทำก็ล้วนเกี่ยวข้องกับสมุนไพร สมุนไพรวิญญาณ และโอสถวิญญาณทั้งสิ้น ในขณะที่ยอดเขาโอสถก็มีคำว่าโอสถอยู่ในชื่อด้วย ยิ่งไปกว่านั้น เซี่ยมิ่งหยางที่เป็นศิษย์ของยอดเขาโอสถ ก็ยังดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าหอของหออวี้ติ่งอีกต่างหาก
เป็นไปได้ไหมว่า… ขุมอำนาจที่อยู่เบื้องหลังหออวี้ติ่ง ก็คือยอดเขาโอสถแห่งนี้?
ในวินาทีนั้น จินตนาการในหัวของกู้หย่วนก็โลดแล่นไปไกล เกิดข้อสันนิษฐานต่างๆ นานาขึ้นมามากมาย
“ฆ่าข้างั้นรึ?”
ผู้อาวุโสโม่หัวเราะเบาๆ ใบหน้าไม่มีวี่แววของความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย กลับดูสงบนิ่งและผ่อนคลายดุจสายลม
“เว่ยชวน ข้าเคยคิดว่าในฐานะที่เจ้าเป็นศิษย์ของนิกายกู่เสิน เจ้าก็น่าจะเป็นคนฉลาดอยู่บ้าง แต่คิดไม่ถึงเลยว่า เจ้ามันก็แค่ไอ้ทึ่มคนนึง!”
