คนหนึ่งควงดาบหัวผีเล่มโต ส่งเสียงร้องคำรามหวีดหวิว ทรงพลังและดุดันไร้เทียมทาน ส่วนอีกคนหนึ่งมีท่อนแขนแข็งแกร่งดุจท่อนเหล็ก นิ้วทั้งสิบงุ้มงอ เส้นเอ็นสีเขียวคล้ำปูดโปน ร้ายกาจและเฉียบขาด นี่คือวิชากรงเล็บคว้าจับอันแข็งกร้าว
แต่พอสังเกตเห็นว่ารองหัวหน้าสิ้นชีพ เถี่ยหู่ก็ระเบิดความโกรธเกรี้ยวออกมาทันที เขาตวัดดาบหัวผีดุจพายุหมุน บีบให้หยางฮั่นต้องถอยร่นไป ก่อนจะแผดเสียงคำรามลั่น
“พวกมึงทุกคนบุกเข้าไป ฆ่าไอ้เด็กนั่นซะ!”
“พอได้แล้ว!”
ทันใดนั้นเอง เงาร่างสายหนึ่งก็ค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากป่าทึบอย่างเชื่องช้า น้ำเสียงไม่ดังนัก แต่กลับดังก้องกังวานและชัดเจนเข้าหูของทุกคน
คนผู้นี้ก้าวเดินอย่างเนิบนาบ ทว่ายังไม่ทันสิ้นเสียง ร่างของเขากลับพุ่งทะยานราวกับภูตผี ลอยละล่องดุจเงา เพียงชั่วพริบตาก็ข้ามระยะทางสิบกว่าจ้าง (ประมาณ 30 กว่าเมตร) มาปรากฏตัวอยู่กลางวงต่อสู้ ความเร็วระดับนี้ชวนให้ผู้คนต้องเบิกตาโพลงด้วยความตกตะลึง
“ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเซียนเทียน?!”
เปลือกตาของกู้หย่วนกระตุกรัว ลางสังหรณ์อันตรายบางอย่างตีระฆังเตือนภัยดังลั่นในใจ ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นพล่านไปตามสันหลัง!
