กู้หย่วนอดไม่ได้ที่จะอิจฉาพวกคุณชายจากตระกูลใหญ่โตเหล่านั้น พอเริ่มฝึกยุทธ์ ทุกมื้อก็มีอาหารตุ๋นยาจีนบำรุงร่างกาย แถมยังมีโอสถวิญญาณคอยช่วยเสริมพลัง แค่ข้อได้เปรียบตรงนี้ข้อเดียว ก็เหนือกว่าผู้ฝึกยุทธ์ตาดำๆ อย่างเขาไปไม่รู้ตั้งเท่าไหร่แล้ว
มิน่าเล่า ในยุทธภพแห่งนี้ บรรดายอดฝีมือที่มีชื่อเสียง ส่วนใหญ่ถึงเป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่มาจากตระกูลใหญ่เสียเป็นส่วนมาก
ก็แน่ล่ะ นอกเหนือจากความได้เปรียบเรื่องเคล็ดวิชายุทธ์และการมีอาจารย์คอยชี้แนะแล้ว เอาแค่เรื่องปากท้อง ผู้ฝึกยุทธ์ตาดำๆ อย่างเขาบางทียังเอาตัวแทบไม่รอด กินไม่อิ่มท้องด้วยซ้ำ แล้วจะเอาอะไรไปพัฒนาพลังยุทธ์ให้ก้าวหน้าได้?
หรือจะให้ทนหิวโซไปฝึกยุทธ์ไปงั้นรึ?
ขืนอาหารการกินตามไม่ทัน พลังปราณและเลือดลมก็มีแต่จะเหือดแห้ง หากฝืนทนฝึกต่อไป ก็เท่ากับรนหาที่ตายชัดๆ!
“โชคดีนะเนี่ย ที่ถึงข้าจะเป็นแค่ผู้ฝึกยุทธ์ตาดำๆ แต่ก็ถือว่าเป็นผู้เล่นสายเติมเงินอยู่ครึ่งนึงเหมือนกัน”
กู้หย่วนหยุดมือลง ล้วงเอารากหวงจิงที่มีอายุหลายสิบปีออกมาจากห่อสัมภาระ นำไปล้างจนสะอาดแล้วกัดกิน
รสชาติของมันไม่ถือว่าอร่อยนัก แต่สรรพคุณของมันนั้นยอดเยี่ยมมาก
