เมื่อเริ่มสัมผัสได้ถึงกระแสความร้อนสายเล็กๆ ที่ก่อตัวขึ้นในร่างกาย เขาก็ชักกระบี่ยาวออกมา และเริ่มร่ายรำเพลงกระบี่อสรพิษวิญญาณอีกครั้ง
เขาฝึกซ้อมต่อเนื่องไปจนถึงดึกดื่นค่อนคืน จนกระทั่งเรี่ยวแรงหดหายหมดสภาพ ถึงได้ล้มตัวลงนอนแผ่หราบนเตียงและหลับสนิทไป
เส้นทางการฝึกยุทธ์นั้น เปรียบเสมือนการพายเรือทวนน้ำ หากไม่ก้าวหน้าก็มีแต่จะถอยหลัง
แม้กู้หย่วนจะพึ่งพาระบบสัตว์เลี้ยงวิญญาณ จนได้รับการเสริมพลังจากพรสวรรค์เขี้ยวเหล็กและงูขดตัว ซึ่งทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้นอย่างก้าวกระโดด แต่กู้หย่วนก็ไม่ได้หลงระเริงจนเอาแต่พึ่งพาระบบเพียงอย่างเดียว
ระบบก็ส่วนระบบ ตัวเขาเองก็ยังต้องฝึกฝนอย่างหนักและค่อยเป็นค่อยไปเช่นกัน แม้ความก้าวหน้าอาจจะเชื่องช้า แต่ข้อดีคือมันจับต้องได้ และทำให้เขารู้สึกมั่นคงกว่ามาก!
ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ก้าวหน้าช้าแค่ไหน แต่หากหมั่นฝึกฝนอย่างสม่ำเสมอดั่งหยดน้ำลงหิน สักวันหนึ่งมันย่อมผลิดอกออกผลอย่างแน่นอน
แกรก แกรก—
เช้าตรู่ กู้หย่วนสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะเสียงแสบแก้วหู
