กู้หย่วนปรายตามองแวบหนึ่งโดยไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร เขานั่งกินมื้อเช้าพลางคุยสัพเพเหระกับโจวจงไปด้วย
หลังจากทานมื้อเช้าเสร็จและกลับมาที่โรงเตี๊ยม รถม้าของกองคาราวานก็บรรทุกสินค้าไว้เต็มคันรถแล้ว คนขับรถม้าต่างเอาหญ้าและถั่วเหลืองออกมาป้อนม้า เตรียมตัวออกเดินทางกลับสู่อำเภอเป่ยเหลียง
ทว่าเมื่อกองคาราวานเริ่มเคลื่อนตัว กู้หย่วนก็สังเกตเห็นความผิดปกติในทันที
รถม้าคันที่เซี่ยซิ่วเสวี่ยเคยนั่ง ตอนนี้มีคนอื่นขึ้นไปนั่งแทนแล้ว
และคนที่อยู่ในนั้นก็ไม่ใช่เซี่ยซิ่วเสวี่ย แต่เป็นชายชราผมขาวหนวดขาวผู้หนึ่ง
แม้ชายชราผู้นี้จะอายุไม่น้อยแล้ว แต่ใบหน้ากลับดูมีเลือดฝาด นัยน์ตาทอประกายเจิดจ้า ร่างกายแผ่กลิ่นอายสมุนไพรจางๆ ออกมา ประกอบกับชุดคลุมสีขาวสะอาดตาไร้รอยเปื้อน ดูมีสง่าราศีราวกับเซียนผู้วิเศษก็ไม่ปาน
ชายชราผู้นี้มีสีหน้าเรียบเฉย ทว่ากลับวางมาดใหญ่โตไม่เบา ข้างกายยังมีเด็กชายเด็กหญิงคู่หนึ่งคอยปรนนิบัติพัดวี
ยิ่งไปกว่านั้น พวกหยางฮั่นและเซี่ยซิ่วเสวี่ยยังให้ความเคารพยำเกรงชายชราผู้นี้เป็นอย่างมาก ถึงขั้นนอบน้อมสุดๆ และเรียกขานเขาว่าผู้อาวุโสโม่
