ช่วงบ่าย หลังจากกินมื้อเที่ยงที่ร้านริมทางเสร็จ กู้หย่วนก็ไม่มีอะไรทำ จึงตัดสินใจเดินเตร็ดเตร่ไปเรื่อยเปื่อย เพื่อหาโอกาสเก็บเกี่ยวแต้มเต๋า
หลังจากสอบถามชาวบ้านแถวนั้น เขาก็มาถึงร้านหนังสือแห่งหนึ่ง ภายในร้านนอกจากจะขายหนังสือแล้ว ยังมีพวกภาพพู่กันจีนและของจุกจิกอื่นๆ วางขายอยู่ด้วย
เมื่อเห็นกู้หย่วนเดินเข้ามาในร้าน ลูกจ้างร้านก็รีบกุลีกุจอเข้ามาต้อนรับ ใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มประจบประแจง
“คุณชายต้องการสิ่งใดหรือขอรับ? ให้ผู้น้อยช่วยแนะนำให้ดีหรือไม่”
กู้หย่วนส่ายหน้า
“ข้าขอเดินดูเองเงียบๆ ก็พอ เจ้าไม่ต้องมาสนใจข้าหรอก”
“ได้ขอรับ ถ้างั้นคุณชายเชิญตามสบาย”
แม้ลูกจ้างจะแอบสงสัยอยู่บ้าง แต่ก็ยอมทำตามแต่โดยดี เขายอมถอยกลับไปยืนประจำที่ แต่ดวงตากลับคอยลอบมองกู้หย่วนเป็นระยะๆ เหมือนอยากรู้ว่าเขาจะทำอะไร
หนังสือในร้านส่วนใหญ่เป็นหนังสือใหม่ที่เพิ่งพิมพ์ออกมา แต่ก็มีหนังสือเก่าๆ รวมไปถึงภาพพู่กันจีนที่ใส่กรอบเรียบร้อยแล้วปะปนอยู่ด้วย
กู้หย่วนไม่ได้สนใจหนังสือใหม่เลยแม้แต่น้อย เขาเดินตรงดิ่งไปยังตู้หนังสือตู้หนึ่ง แล้ววาดฝ่ามือลูบผ่านหนังสือเก่าคร่ำคร่าเหล่านั้นไปทีละเล่มๆ
