ส่วนต้าจุ่ยนั้น เป็นชื่อที่เขาเพิ่งตั้งให้งูปากกว้างที่เพิ่งจับมาได้หมาดๆ ชื่อนี้ทั้งเรียบง่าย ตรงไปตรงมา และเข้าใจง่ายดี
“แค่ร้านหนังสือเล็กๆ ยังมีขนแกะให้รีดได้ตั้งเยอะขนาดนี้ น่าเสียดายที่ก่อนหน้านี้ข้ามัวแต่วุ่นอยู่กับการฝึกยุทธ์ เลยไม่ได้แวะไปร้านรวงต่างๆ ในอำเภอเป่ยเหลียงเลยสักร้าน ดูท่ากลับไปคราวนี้คงต้องหาเวลาไปอุดหนุนเสียหน่อยแล้ว”
จากนั้น กู้หย่วนก็เบนสายตาไปยังโรงรับจำนำที่ตั้งอยู่ตรงมุมถนนฝั่งตรงข้าม
“อืม โรงรับจำนำมักจะมีพวกของเก่าของแก่เก็บไว้เยอะแยะ เผลอๆ อาจจะเยอะกว่าร้านหนังสือด้วยซ้ำ ไม่รู้เหมือนกันว่าของในโรงรับจำนำแห่งนี้ จะให้ข้ารีดขนแกะได้มากน้อยแค่ไหน…”
คิดได้ดังนั้น กู้หย่วนก็ยัดหนังสือเก่าใส่ไว้ในอกเสื้อ แล้วเดินตรงดิ่งไปยังโรงรับจำนำทันที
เกือบๆ ครึ่งชั่วยาม (ประมาณ 1 ชั่วโมง) ให้หลัง ตอนที่กู้หย่วนก้าวเท้าออกจากโรงรับจำนำ ในมือของเขาก็มีหยกทรงกลมเพิ่มมาวงหนึ่ง คุณภาพของมันถือว่าธรรมดามาก เขาจึงนำมาห้อยไว้ที่เอวส่งๆ เพื่อใช้เป็นเครื่องประดับ
บนใบหน้าของกู้หย่วนประดับไปด้วยรอยยิ้ม เผยให้เห็นถึงความเบิกบานใจจากผลประกอบการอันยอดเยี่ยม