แต่ในขณะที่กำลังเผชิญกับความเจ็บปวดแสนสาหัสนั้น กระดูก เส้นเอ็น และกล้ามเนื้อของเขากลับรู้สึกชาหนึบๆ และร้อนผ่าวขึ้นมา ราวกับกำลังเกิดการลอกคราบและเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
แม้แต่ในห้วงคำนึงของกู้หย่วน ก็ยังมีภาพของงูปากกว้างขณะกำลังล่าเหยื่อ รัดเหยื่อ บดขยี้ กัดกิน และจำศีล ผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ
กู้หย่วนดำดิ่งลงไปในภาพเหล่านั้นอย่างไม่อาจควบคุมตนเองได้
ราวกับว่าในเวลานี้ เขาได้กลายสภาพเป็นงูปากกว้างตัวนั้นไปเสียแล้ว ความรู้สึกนึกคิดและประสบการณ์ต่างๆ ในฐานะงูหลั่งไหลเข้าสู่จิตใจ ทำให้เขาเกิดความกระจ่างแจ้งในหลายๆ สิ่ง
ที่แท้ความเป็นงูมันคือแบบนี้นี่เอง…
เย็นชา เจ้าเล่ห์ กลิ้งกลอก ดุร้าย อำมหิต เชี่ยวชาญการต่อสู้แบบพัวพัน และช่ำชองเรื่องการพลิกแพลง…
ความคิดและความเข้าใจที่เขาเคยมีมาก่อนหน้านี้ ล้วนผิดพลาดไปเสียหมด หรือจะพูดให้ถูกก็คือ เขาช่างมีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับมันตื้นเขินเกินไปนัก
ความรู้สึกที่ทั้งเจ็บปวดและสุขสมของกู้หย่วนนี้ ดำเนินไปได้ไม่นานนัก เพียงราวๆ หนึ่งก้านธูป มันก็ค่อยๆ เลือนหายไป
