โจวจงฉีกแผ่นแป้งคำโตแล้วเคี้ยวกร้วมๆ ในปาก ราวกับกำลังเคี้ยวเนื้อของหยางเจี้ยนเฟยก็ไม่ปาน
กู้หย่วนเห็นแล้วก็รู้สึกขบขันเล็กน้อย แต่เขาก็พอจะเข้าใจได้ว่าทำไมโจวจงถึงได้มีความแค้นฝังลึกขนาดนี้
คนเรามักไม่กลัวความขาดแคลน แต่กลัวที่จะได้ไม่เท่าเทียมกันต่างหาก
ในฐานะคนเก็บสมุนไพรเหมือนกัน แม่นางเซี่ยซิ่วเสวี่ยยังพอทำใจยอมรับได้ เพราะบิดาของนางคือเจ้าหออวี้ติ่งสาขานี้ แถมยังเป็นสตรี มีความไม่สะดวกหลายอย่าง ดังนั้นการเดินทางครั้งนี้ นางจึงมีคนคอยดูแลเรื่องอาหารการกินและที่พัก ได้รับการปฏิบัติที่ดีกว่า ก็ไม่มีใครกล้ามีปากมีเสียง
แต่กับหยางเจี้ยนเฟยนั้นต่างออกไป
เขากับพวกกู้หย่วนล้วนเป็นคนเก็บสมุนไพรที่ถูกจ้างวานมาจากภายนอกเหมือนกัน ไม่ได้มีเส้นสายใหญ่โตเหมือนเซี่ยซิ่วเสวี่ย เป็นแค่หลานชายแท้ๆ ของหยางฮั่นเท่านั้น
ในสถานการณ์เช่นนี้ พวกกู้หย่วนต้องเดินเท้าจนเหนื่อยสายตัวแทบขาด แต่เขากลับมีม้าให้ขี่ ซ้ำร้ายสวัสดิการต่างๆ ยังดีกว่าพวกกู้หย่วนอย่างเห็นได้ชัด แถมยังทำตัวหยิ่งยโสโอหัง มองเหยียดพวกกู้หย่วนและโจวจง ถึงขั้นจงใจกลั่นแกล้งโจวจงอยู่หลายครั้ง
แบบนี้จะให้โจวจงทำใจยอมรับได้อย่างไร?
