หยางเจี้ยนเฟยมีสีหน้าเรียบเฉย พยักหน้าให้พวกกู้หย่วนสองสามคน ถือว่าเป็นการทักทายแล้ว
แต่ใครๆ ก็มองออกว่าเจ้านี่หยิ่งยโสโอหัง เห็นได้ชัดว่าไม่ได้เห็นพวกกู้หย่วนอยู่ในสายตาเลยสักนิด
คิดๆ ดูก็ใช่ หยางเจี้ยนเฟยสวมเสื้อผ้าแพรพรรณเนื้อดี กระบี่ยาวที่เอวก็งดงามวิจิตร ซ้ำยังห้อยหยกเนื้อเนียนละเอียด มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคุณชายจากตระกูลมั่งคั่ง แถมร้อยทั้งร้อยยังต้องมีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดากับหยางฮั่นแน่ๆ
นับว่าเขามีต้นทุนให้หยิ่งยโสได้จริงๆ นั่นแหละ
สำหรับท่าทีเช่นนี้ของหยางเจี้ยนเฟย กู้หย่วนและตาเฒ่ากล้องยาสูบไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก มีเพียงโจวจงที่สบถพึมพำด้วยความไม่สบอารมณ์อยู่ประโยคหนึ่ง ทว่าเสียงเบาเกินไป กู้หย่วนจึงไม่ได้ยินว่าเขาพูดอะไร
หยางฮั่นมองเห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้น แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เขาหันไปมองเซี่ยซิ่วเสวี่ยแล้วยิ้มกล่าว
“หลานซิ่วเสวี่ย เจ้าเป็นสตรี เดินทางร่วมกับพวกข้าคงไม่ค่อยสะดวกนัก มิสู้ไปนั่งรถม้าคันนั้นเถิด?”
พูดพลางชี้ไปยังรถม้าคันเดียวที่ว่างเปล่าอยู่
เซี่ยซิ่วเสวี่ยพยักหน้าเล็กน้อย รับคำอย่างเห็นเป็นเรื่องสมควร
“ตกลง ขอบคุณท่านอาหยาง”
