ผู้ฝึกยุทธ์ล้วนเป็นพวกกินจุ กระเพาะใหญ่กันทั้งนั้น
เพราะมีพลังปราณและเลือดลมพลุ่งพล่าน ร่างกายแข็งแกร่ง สารอาหารที่ร่างกายต้องการจึงมีมากกว่าคนปกติ
รากฐานของการฝึกยุทธ์แท้จริงแล้วก็อยู่ที่คำว่า “กิน” นี่แหละ
แกะกินหญ้า เสือกินเนื้อ
คนธรรมดากินธัญพืชและเนื้อสัตว์เป็นอาหาร ส่วนพวกเขากลุ่มผู้ฝึกยุทธ์ ไม่เพียงแต่กินเยอะกว่า แต่ยังต้องกินของที่ดีกว่าด้วย!
อาหารตุ๋นยาจีนเหล่านี้ เป็นอาหารมื้อปกติของพวกลูกหลานในสำนักใหญ่โตทั้งหลาย
อย่างเช่น ซุปนกพิราบตุ๋นรากหวงจิงที่กู้หย่วนเคยรับประทานก่อนหน้านี้ ก็เป็นหนึ่งในนั้น มันสามารถบำรุงพลังหยวนเสริมสร้างรากฐานให้แข็งแรงได้
ว่ากันว่า ผู้บำเพ็ญเพียรในระดับที่สูงส่งยิ่งขึ้นไป จะกินธัญพืชวิญญาณและโอสถวิญญาณเป็นอาหาร
และตัวตนระดับสูงบางจำพวก ยิ่งถึงขั้นสามารถสูดดมปราณฟ้าดินเพื่อดำรงชีวิตเป็นอมตะได้เลยทีเดียว!
เรื่องพวกนี้ กู้หย่วนเคยอ่านเจอจากหนังสือปกิณกะเล่มหนึ่ง
เรื่องอาหารการกินและที่พักอาศัยของหยางเจี้ยนเฟยนั้น เห็นได้ชัดว่าเหนือกว่าพวกกู้หย่วนไปไกลลิบ
“แม่งเอ๊ย! พวกเรากินข้าวบูดผักเหี่ยว แต่ไอ้หมอนี่กลับกินหรูอยู่สบายทั้งวัน มันมีดีอะไรนักหนาวะ!”
