หลังจากที่พ่อบ้านอู๋และคณะจากไป ชาวบ้านที่ห้อมล้อมดูเรื่องสนุกต่างก็พากันกรูกันเข้ามาในลานบ้านจนวุ่นวายยุ่งเหยิง
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกเขาเห็นเงินก้อนโตที่ยังไม่ได้เก็บไปบนโต๊ะ เงินตำลึงเงินหยวนเป่าก้อนละสองตำลึงที่วางเรียงรายส่องประกายวาววับนั้น มันช่างล่อหูล่อตาจนหลายคนถึงกับตาพร่ามัว ลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่
“แม่ของอาหย่วนเอ๋ย วันนี้บ้านเจ้าช่างกู้หน้าให้หมู่บ้านตระกูลกู้เราเสียจริง พ่อบ้านอู๋จากจวนตระกูลเฉียนในตัวอำเภอถึงกับมาส่งเงินให้ด้วยตัวเอง ช่างมีหน้ามีตาใหญ่โตอะไรเช่นนี้!”
“นั่นสิ อาหย่วนเจ้าเด็กนี่โชคดีจริงๆ มีเงินมากมายขนาดนี้ จะสร้างบ้านหลังใหญ่โตแค่ไหนก็ได้ หรือจะตบแต่งเมียสักกี่คนก็ยังไหว!”
“จวนตระกูลเฉียนนี่ใจป้ำจริงๆ ลงมือทีเดียวก็ห้าสิบตำลึงเงิน! เงินมากขนาดนี้ ข้าเกิดมาทั้งชีวิตยังไม่เคยเห็นเลย!”
“อย่าว่าแต่เจ้าเลย ข้าก็ไม่เคยเห็น ถ้าตอนนั้นคนที่ถูกหมากัดเป็นข้าก็คงดี…”
ยังมีอีกบางคนที่สายตาเป็นประกายวับๆ จ้องมองเงินเหล่านั้นเขม็ง ความโลภบนใบหน้าแทบจะไม่ปิดบังเลยแม้แต่น้อย
“ตาแก่นี่ ยืนบื้ออยู่ทำไม!”
