แม่กู้เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ นางสะกิดกู้ต้าซานแรงๆ หนึ่งที จนกู้ต้าซานสะดุ้งตื่นจากภวังค์ รีบก้าวเข้าไปรวบเงินเหล่านั้นเก็บเข้าที่เข้าทาง
“พี่ต้าซาน ขอยืมเงินหน่อยสิ?”
ชายในเสื้อนวมสีดำขาดรุ่งริ่งคนหนึ่งเดินเข้ามาพลางปั้นหน้ายิ้มกะลิ้มกะเหลี่ย ตบไหล่กู้ต้าซานแรงๆ
“พี่ก็รู้ว่าข้ากู้เหล่าซานอายุป่านนี้แล้วยังไม่มีเมียเลย เราสองคนก็โตมาด้วยกัน ความสัมพันธ์ก็ดีมาตลอด พี่คงไม่อยากเห็นข้าครองตัวเป็นโสดไปตลอดชีวิตใช่ไหมล่ะ?”
พูดจบโดยไม่รอให้กู้ต้าซานตอบรับ เขาก็เอื้อมมือไปตะปบเงินบนโต๊ะทันที
ดูจากท่าทางแล้ว เป้าหมายของเขาไม่ใช่แค่ก้อนเดียว แต่เป็นเงินหลายก้อนเลยทีเดียว
เพียะ!
“ซานเหลิงจื่อ ใครเขาขอยืมเงินกันแบบนี้?”
กู้ต้าซานตบมือของเขาออก ใบหน้าเริ่มเย็นชาลง “เงินพวกนี้ลูกชายข้าเอาชีวิตเข้าแลกมา ข้ามีเหตุผลอะไรที่ต้องให้เจ้าหยิบยืม?”
“เหตุผลอะไรน่ะหรือ?”
กู้เหล่าซานลูบหลังมือที่ถูกตบจนแดงก่ำ พลันรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาทันที ตะโกนเสียงดังลั่น
“ก็เพราะพ่อข้าตอนที่ไปล่าสัตว์เคยให้ขาหมูป่าบ้านเจ้าขาหนึ่งไง!”
