“ทำไมรึ กู้ต้าซาน พอตอนนี้มีเงินเข้าหน่อย บ้านเจ้าคิดจะเบี้ยวหนี้บุญคุณ มองไม่เห็นหัวเพื่อนบ้านยากจนอย่างพวกเราแล้วงั้นรึ?”
“พ่นลมปากแม่เจ้าเถอะ!”
กู้ต้าซานด่าเปิง
“ซานเหลิงจื่อ เจ้ายังมีหน้ามาพูดคำนี้อีกเรอะ! ขาหมูนั่นข้าใช้เงินซื้อมา เงินครบของครบ จบกันไปตั้งนานแล้ว ไฉนพอถึงปากเจ้ามันกลายเป็นหนี้บุญคุณไปได้?”
“แล้วก็นะ ที่เจ้าไม่มีเมียจนถึงตอนนี้น่ะไม่รู้ตัวเองหรือยังไง? ก็เพราะเจ้าน่ะมันขี้เกียจสันหลังยาวและตะกละตะกลามวันๆ หาแต่เรื่องกิน ใครเขาจะอยากแต่งงานกับคนอย่างเจ้า? ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อเจ้าถ่ายทอดวิชาล่าสัตว์ไว้ให้ เจ้ามันคงอดตายไปนานแล้ว!”
ชาวบ้านรอบๆ ต่างพากันเงียบกริบ แต่สายตายังคงวนเวียนอยู่ระหว่างเงินบนโต๊ะกับพวกกู้ต้าซาน
ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังรอดูสถานการณ์ หากกู้เหล่าซานยืมเงินได้สำเร็จ พวกเขาเองก็อาจจะได้ขอยืมบ้าง?
“บ้านเจ้ามีเงินตั้งเยอะแยะ แบ่งให้ข้ายืมหน่อยจะเป็นไรไป?”
กู้เหล่าซานเบิกตาโตชี้หน้ากู้ต้าซานตะคอกใส่
“กู้ต้าซาน ข้าจะบอกให้นะ ข้าไม่อยากพล่ามกับเจ้ามาก เงินนี่ วันนี้เจ้าจะให้ยืมหรือไม่ก็ต้องให้ มิเช่นนั้น…”
“มิเช่นนั้นจะทำไม?”
