“แกทำให้ฉันโมโหจริงๆ! ทำให้ฉันตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้… ดีมาก แกเป็นคนที่ไร้ประโยชน์ที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาจริงๆ แกทิ้งฉันไว้ที่นี่ ทำให้ฉันไม่มีทางเลือกนอกจากต้องสู้กับคนสองร้อยคน
เอาล่ะ ลืมตาดูให้ดี ถ้าวันนี้ฉัน โม่ฟ่าน ถูกใครก็ตามผลักตกจากเวที ฉันจะยอมรับว่าฉันมันขี้ขลาดเหมือนแก ฉันจะขอโทษผู้อำนวยการธาตุตัวกอริลลานั่น และขอโทษนักเรียนทุกคนที่ฉันเคยประณามในโรงเรียน!”
โม่ฟ่านโกรธจัด เขาไม่ได้โกรธแค่สถานการณ์ของตัวเอง แต่ที่สำคัญกว่านั้น เขาโกรธเจิ้ง เจียฮุ่ยที่คิดว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยหลังจากที่เขาถอนตัวจากการดวล
คนที่เยาะเย้ยผู้อ่อนแอไม่ใช่คนที่น่าเกลียดที่สุด แต่คนไร้ประโยชน์อย่างเจิ้ง เจียฮุ่ยที่หลงทางอยู่ท่ามกลางความรู้สึกต่ำต้อย การปิดกั้นตัวเอง และนิสัยที่เชื่อฟังอย่างสิ้นเชิง แม้แต่ความซื่อสัตย์ก็ยังแสดงออกมาไม่ได้!
——
โม่ฟ่านรวบรวมความคิดหลังจากคำพูดที่โกรธเกรี้ยว เขาจ้องมองผู้อำนวยการธาตุที่นักเรียนเคารพนับถืออย่างมาก
“เรียกชื่อผู้ท้าชิงคนต่อไปได้แล้ว!”
