เจิ้งเจียฮุยมองโม่ฟ่านอย่างไม่เชื่อสายตาในสายตาของเขา อุปกรณ์เนบิวลาที่ดีจะมอบให้กับคนที่แข็งแกร่งและทุ่มเทอย่างมากเท่านั้นมันล้ำค่าอย่างเหลือเชื่อเขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีใครให้ยืมของล้ำค่าขนาดนี้กับเขาดวงตาของเขาจ้องมองโม่ฟ่านอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะส่ายหัวและพูดว่า “อย่ามาล้อเล่นกับฉันเลย ฉันกำลังจะไปสนามฝึกซ้อม”
“ความมุ่งมั่นของนายอยู่ไหน? นายอยู่อันดับสุดท้ายของโรงเรียนธาตุไฟอยู่แล้วขยันไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรนายมันน่าอับอายสำหรับคำว่าหัวทึบจริงๆ” โม่ฟ่านกล่าว
“ถ้าฉันไม่พยายามให้มากพอ ฉันก็ไม่มีโอกาสเอาชนะคนที่อันดับสูงกว่าฉันได้เลย” เจิ้งเจียฮุ่ยกล่าวด้วยท่าทีจริงจัง
“ฉันจะบอกให้ชัดๆ ปัญหาของนายไม่ใช่เรื่องการบ่มเพาะสิ่งที่นายขาดคือทรัพยากรทุกคนเหมือนกันหมดตอนที่เข้าเรียนในสถาบันไข่มุกใหม่ๆเราทุกคนเป็นจอมเวทระดับกลางถ้าจะเปรียบเทียบจริงๆ ความแตกต่างระหว่างคนที่อยู่อันดับหลังพันแทบไม่มีนัยสำคัญฉันแน่ใจว่านายอยู่อันดับสุดท้ายก็เพราะนายลืมวิธีร่ายเวทมนตร์ในการต่อสู้ไปหมดสิ้น”
“ทำไมนายถึงรู้เรื่องนั้น?” เจิ้งเจียฮุ่ยถาม
โม่ฟ่านไม่คิดจะเสียเวลากับเจิ้งเจียฮุ่ยอีกต่อไปเขาหยิบอุปกรณ์เนบิวลาที่ได้จากนักเรียนอันดับที่หนึ่งร้อยออกมาและยัดใส่มือเจิ้งเจียฮุ่ย
เจิ้งเจียฮุ่ยจ้องมองอุปกรณ์เนบิวลาอยู่ครู่หนึ่งเขาไม่เข้าใจว่าทำไมใครบางคนถึงยอมมอบอุปกรณ์เนบิวลาของตัวเองให้คนอื่น
—–
เวลาผ่านไปเรื่
