จิ้งจอกเฒ่าชัดๆ… เพียงแรกเห็นกู้หย่วนก็มีความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัว ทว่าภายนอกกลับยิ้มตอบ
“พ่อบ้านอู๋เกรงใจไปแล้ว ข้าคือกู้หย่วนเองขอรับ ส่วนคำว่าคุณชายอะไรนั่นข้ามิบังอาจรับไว้ ท่านเรียกข้าว่ากู้หย่วนเถอะ”
จิ้งจอกน้อยเหมือนกันรึนี่… เมื่อเห็นกู้หย่วนเผยรอยยิ้ม พ่อบ้านอู๋กลับลอบขมวดคิ้วอยู่ในใจ
กู้หย่วนเคยเกือบจะถูกสุนัขล่าเนื้อของจวนตระกูลเฉียนรุมกัดจนตาย ต่อมาตัวเขาเองยังเคยมาที่บ้านตระกูลกู้หนหนึ่ง เพื่อใช้อำนาจกดขี่และบีบบังคับให้เรื่องนี้เงียบไป
ดังนั้น กู้หย่วนกับเขา รวมถึงจวนตระกูลเฉียนที่หนุนหลังเขาอยู่ ย่อมมีความแค้นฝังลึกต่อกัน
เรื่องนี้ ทั้งสองฝ่ายต่างรู้ดีแก่ใจ
หากเมื่อครู่ที่กู้หย่วนเห็นเขาเป็นครั้งแรกแล้วลงมือทันที หรือแสดงท่าทีเคียดแค้นไม่พอใจออกมา เขาคงไม่รู้สึกแปลกใจอะไร เพราะนั่นคือปฏิกิริยาปกติของมนุษย์
ทว่า…
กู้หย่วนหลังจากเห็นเขาแล้ว นอกจากจะไม่แสดงความเป็นศัตรูออกมาเลยสักนิด กลับยังมีสัมมาคารวะและส่งยิ้มให้เขาได้อีก เรื่องนี้กลับทำให้เขาประหลาดใจยิ่งนัก!
การที่กู้หย่วนแสดงท่าทีเช่นนี้ได้ มีความเป็นไปได้เพียงสองอย่าง
