“นี่มัน… เงินเยอะแยะขนาดนี้เชียวรึ…”
บิดาและมารดาของกู้หย่วนที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นเข้าก็ถึงกับอึ้งไป ดวงตาจ้องมองเงินสีเงินวาววับในกล่องไม้ตาไม่กะพริบ อ้าปากค้างจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
สองผู้เฒ่าใช้ชีวิตตรากตรำอยู่ที่หมู่บ้านตระกูลกู้มาค่อนชีวิต ลำพังแค่เงินสามสิบตำลึงยังไม่เคยเห็น อย่าว่าแต่เงินห้าสิบตำลึงเลย ปกติแค่ได้จับเงินอีแปะเกินร้อยมัดก็ถือว่ายากเต็มทน เมื่อมาเจอเงินก้อนโตขนาดนี้ ย่อมต้องตกตะลึงเป็นธรรมดา
เห็นดังนั้น รอยยิ้มบนมุมปากของพ่อบ้านอู๋ก็เข้มข้นขึ้น เขาเอ่ยว่า
“ข้าได้ยินมาว่าช่วงนี้น้องชายกู้กำลังฝึกฝนวิชากระบี่ และกำลังขาดกระบี่ดีๆ อยู่พอดี กระบี่เล่มนี้ตีขึ้นจากเหล็กกล้าร้อยหลอม เป็นของสะสมในจวนตระกูลเฉียน แม้จะยังไม่ถึงขั้นตัดเหล็กได้ดุจตัดหยวกกล้วย แต่ก็ใกล้เคียงเต็มที นับเป็นศาสตราที่หาได้ยากยิ่ง ข้าขอมอบมันให้กับน้องชาย ถือเสียว่ามอบกระบี่ล้ำค่าให้แก่ผู้กล้า”
“ส่วนเงินห้าสิบตำลึงนี้ ถือเป็นเงินทำขวัญและค่าชดเชยให้แก่น้องชาย”
พ่อบ้านอู๋อธิบายด้วยท่าทีที่ดูจริงใจ
