ออร่าแห่งความมืดและเยือกเย็นพุ่งเข้าใส่หวังเสี่ยวจวินและนกอินทรีสีเทา สัตว์อสูรถูกกระแทกถอยหลังไปสองสามก้าว ขณะที่หวังเสี่ยวจวินรู้สึกได้ถึงร่างกายที่สั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว สมาชิกสภาหลัวเหมียนทรงพลังอย่างยิ่ง สายตาที่คมกริบของเขาเจาะลึกเข้าไปในจิตวิญญาณของพวกเขาเหมือนดาบยาวสองเล่ม
“ฉันจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย ส่งมันมา!” สมาชิกสภาหลัวเหมียนเรียกร้องด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
หวังเสี่ยวจวินกำสร้อยข้อมือเก็บของแน่น เขาไม่มีเจตนาที่จะส่งมันให้
“ฉันลืมบอกไป ธาตุรองของฉันคือธาตุคำสาป ฉันแน่ใจว่านายไม่เคยลิ้มรสมันมาก่อน นายต้องรู้สึกขอบคุณนะ เพราะฉันไม่เคยใช้มันฆ่าใครเลยหลังจากได้เป็นสมาชิกสภา คนที่ตายด้วยธาตุคำสาปของฉันแข็งแกร่งกว่านายมาก” สมาชิกสภาหลัวเหมียนค่อยๆ โบกมือไปทางหวังเสี่ยวจวิน
ราวกับว่ามือของเขากำลังพยายามซ่อนบางสิ่ง มันคือพลังสีแดงเลือดที่มีกลิ่นอายของความชั่วร้าย
วิญญาณในรูปร่างของแมงมุมยักษ์ปรากฏขึ้นเหนือหวังเสี่ยวจวินและนกอินทรีสีเทา ลอยอยู่กลางอากาศอย่างประหลาด ขาของมันเชื่อมต่อกับเส้นใยสีแดงเลือดเส้นเดียวกันที่พันรอบฝ่ามือของสมาชิกสภาหลัวเหมียน
เส้นใยเหล่านั้นล้อมรอบหวังเสี่ยวจวินและนกอินทรีสีเทาโดยไม่รู้ตัว และเริ่มรัดเข้ามา ชั่วครู่ต่อมา ใยแมงมุมสีแดงเลือดขนาดใหญ่ก็ปรากฏให้เห็น ราวกับกับดักที่เพิ่งถูกวาง หรือรอเหยื่อมาตลอด แมงมุมที่น่าขนลุกเริ่มดึงเส้นใยเข้ามา ทำให้เส้นใยรัดแ
