มอบสร้อยข้อมือเก็บของที่สามารถบรรจุสิ่งของได้มากมายให้เขาแล้วหวังเสี่ยวจุนวางแผนที่จะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อเติมพื้นที่ให้เต็มด้วยสมุนไพรเหยี่ยวแดง
เขาถอนสมุนไพรขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ซึ่งมีหนามเหมือนกุหลาบอยู่บนลำต้น
เขาลืมนำถุงมือมาด้วย มือของเขาเต็มไปด้วยบาดแผลและรอยช้ำหลังจากดึงสมุนไพรออกจากพื้นดิน เขากัดฟันเมื่อรู้สึกเจ็บปวดแต่เขาไม่สามารถหยุดได้ ชีวิตนับไม่ถ้วนกำลังอยู่บนบ่าของเขา
เลือดหยดลงมา กลิ่นของมันลอยไปตามลมและกระจายไปยังเหยี่ยวเวทมนตร์ขาวที่อยู่ใกล้ๆพวกมันหันกลับมาทันทีและเข้าใกล้เขา
“แย่แล้ว พวกมันเจอฉันแล้ว… ไม่… พวกมันแค่ได้กลิ่นเลือดที่มือฉัน” หวังเสี่ยวจุนพึมพำเขาซ่อนตัวอยู่หลังก้อนหินข้างๆ และกระซิบกับนกอินทรีว่า “ไปล่อพวกมันไปแล้วค่อยกลับมาหาฉันนะ”
นกอินทรีกระพือปีกและพุ่งเข้าชนเหยี่ยวเวทมนตร์ขาวตัวหนึ่งอย่างดุเดือด
เหยี่ยวเวทมนตร์ขาวตอบโต้ มันจิกหลังนกอินทรีด้วยจะงอยปากที่แหลมคมนกอินทรีสีเทาเริ่มต่อสู้กับเหยี่ยวเวทมนตร์ขาวในไม่ช้า
นกอินทรีสีเทาคว้าโอกาสที่จะบินขึ้นสู่ท้องฟ้าเหยี่ยวเวทมนตร์ขาวที่โกรธจัดก็บินตามหลังมันไปทันที
“ทำได้ดีมาก” หวังเสี่ยวจุนพึมพำในใจ
หลังจากที่เหยี่ยวเวทมนตร์ขาวถูกล่อออกไป หวังเสี่ยวจุนก็ไม่ต้องคอยระแวดระวังสิ่งรอบข้างอีกต่อไปเขาฉีกแขนเสื้อและพันรอบมือที่เลือดออกเขาต้องใช้เวลาเพื่อเก็บสมุนไพรเหยี่ยวแดงทั้งหมด
ทุกครั้งที่เขาพยายามดึงสมุนไพ
