ทุกคนต่างมีความหวังริบหรี่หลังจากได้ยินข้อเสนอของหวังเสี่ยวจุนหากพวกเขาสามารถรักษาโรคระบาดได้เหยี่ยวเวทมนตร์ขาวก็จะถอยทัพไปเองเมื่อไม่มีเป้าหมายพวกมันมักจะอยู่ในอาณาเขตของตัวเองเสมอดังนั้นต้องมีเหตุผลที่พวกมันบุกรุกอาณาเขตมนุษย์อย่างสิ้นหวัง
“ผู้บัญชาการครับ บางทีเราควรลองทำตามความคิดของชายหนุ่มคนนี้ดูไหมครับ?สถานการณ์คงไม่แย่ไปกว่านี้แล้วถ้ามันล้มเหลว”ผู้อาวุโสหลี่เทียนกล่าว
ผู้บัญชาการคนอื่นๆ ในห้องประชุมก็เห็นด้วยเช่นกัน
“เอาล่ะ หวังเสี่ยวจุนใช่ไหม?ถ้าเจ้าสามารถนำสมุนไพรเหยี่ยวแดงกลับมาได้ข้าจะมอบตำแหน่ง ‘ผู้พิทักษ์หางโจว’ ให้เจ้า!”
หวังเสี่ยวจุนทำความเคารพและกล่าวว่า“ข้าจะทำให้ภารกิจสำเร็จให้ได้!”
“หวังเสี่ยวจุน เจ้ารู้ใช่ไหมว่าสันเขาตะวันตกอันตรายยิ่งกว่าสนามรบเสียอีกมีโอกาสสูงที่เจ้าจะเสียชีวิตเจ้าแน่ใจหรือว่าจะทำ?”
หวังเสี่ยวจุนลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะทำความเคารพอีกครั้ง“ข้าจะกลับมาอย่างมีชีวิต!”
เหลิงชิงมองไปยังใบหน้าที่มุ่งมั่นของชายหนุ่มและนึกถึงท่าทีเย็นชาของสมาชิกสภาหลัวเหมียนแม้จะสิ่งที่เขาทำลงไปเมื่อเทียบกับชายหนุ่มผู้ไม่เกรงกลัวคนนี้เหลิงชิงพบว่าสมาชิกสภาผู้มีอำนาจยิ่งใหญ่นั้นแย่กว่าชายหนุ่มที่ยังไม่ได้รับยศทหารเสียอีก
เหลิงชิงรู้สึกประทับใจในจิตวิญญาณของชายหนุ่มเธอมองไปที่หลิงหลิงและกล่าวว่า“หลิงหลิง เจ้าไปกับหวังเสี่ยวจุนดูแลให้เขาได้กลับมาอย่างปลอดภัย!”
เหลิงชิงมอ
