งไปที่โม่ฟ่านและรู้ว่าเขามาที่นี่เพื่ออะไรเธอพูดกับสมาชิกสภาจูเมิ่งว่า“ท่านสมาชิกสภา งูเทพทมิฬไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับโรคระบาดท่านปล่อยเขาไปได้ไหมและย้ายคนที่เฝ้าทะเลสาบตะวันตกไปแนวหน้าแทน?มิฉะนั้น เราจะต้านทานไม่ไหวจนกว่าจะได้สมุนไพรเหยี่ยวแดงกลับมา”
สมาชิกสภาจูเมิ่งลูบเครายังไม่มีหลักฐานพิสูจน์ว่างูเทพทมิฬเป็นมิตรแต่ตามข่าวจากคนของเขา งูเทพทมิฬกำลังจะตายแม้จะถอนผนึกออก เขาก็ไม่สามารถทำอันตรายใดๆ ได้เมื่อพิจารณาว่าเผ่าของถังจงสามารถให้กำลังรบที่แข็งแกร่งในการต่อสู้ได้เพื่อให้พวกเขาร่วมมือกับกองทัพอย่างเต็มที่การไว้ชีวิตงูเทพทมิฬจึงสมเหตุสมผลกว่า
สมาชิกสภาจูเมิ่งพยักหน้าและกล่าวว่า“เอาล่ะ เราจะปล่อยเขาไป”
เหลิงชิงยิ้มได้ในที่สุดเธอรีบพูดกับโม่ฟ่านว่า“เจ้าจะนำคำสั่งของสมาชิกสภาจูเมิ่งไปที่ทะเลสาบตะวันตกและให้พวกเขายกเลิกอาคมลงทัณฑ์สายฟ้าบอกให้พวกเขารีบไปที่ป้อมปราการตะวันตกทันทีเพื่อป้องกันกองทัพเหยี่ยวเวทมนตร์ขาว”
โม่ฟ่านยิ้มออกมาความพยายามของพวกเขาไม่สูญเปล่าจริงๆ!ในที่สุดพวกเขาก็ช่วยงูเทพทมิฬได้ตอนนี้ก็แค่รอเวลาที่อาจารย์ถังเยว่จะอุทิศชีวิตให้เขา…
เอ่อ ทุกคนกำลังกังวลกับสถานการณ์อย่างมากฉันกำลังคิดเรื่องนั้นตอนนี้มันดูไร้หัวใจไปไหมนะ?
——
โม่ฟ่านรีบกลับเข้าเมืองทันทีและตรงไปที่ถนนซูหอกสายฟ้าทั้งเก้ายังคงตั้งตระหง่านอยู่บนทะเลสาบกดข่มงูเทพทมิฬขนาดยักษ์ไว้
งูเทพทมิฬยังคงเหมือนเดิมกับค
