รั้งสุดท้ายที่เขาเห็นร่างกายขดตัวในขณะที่พักศีรษะอยู่ด้านบนดูเหมือนจะหลับลึกโม่ฟ่านเดินเข้าไปหาถังเยว่ซึ่งยังคงเฝ้าเขาอยู่ที่เดิม
“เขายังมีชีวิตอยู่ใช่ไหม?” โม่ฟ่านถาม
“ฉัน…ฉันไม่รู้…ฉันรู้สึกได้ว่าออร่าของเขาอ่อนแอลงอย่างมากถ้าเรายังหาวิธีช่วยเขาไม่ได้…เขาอาจจะหลับไปตลอดกาลแบบนี้…”ถังเยว่กล่าวด้วยดวงตาแดงก่ำ
โม่ฟ่านยิ้ม“คุณไม่สังเกตเห็นว่ามีบางอย่างแตกต่างไปเหรอ?”
ถังเยว่ไม่เข้าใจว่าโม่ฟ่านกำลังจะพูดอะไรเธอมองเขาอย่างว่างเปล่าสักพักต่อมา เธอก็เห็นหอกทั้งเก้าค่อยๆ หายไปเสาสายฟ้าทั้งเก้าได้หายไปโดยสิ้นเชิง
เมื่อพลังงานสลายไป ทะเลสาบก็กลับสู่ความสงบ
ถังเยว่ระงับความตื่นเต้นขณะที่จ้องมองอาคมที่หายไปอย่างไม่เชื่อสายตาจากนั้นเธอก็ร้องไห้ออกมาขณะที่มองไปที่โม่ฟ่านเธอไม่คาดคิดว่าโม่ฟ่านจะทำได้จริงๆในขณะที่เธอหมดหนทางโดยสิ้นเชิงเขาได้ช่วยงูเทพทมิฬซึ่งเธอถือเหมือนครอบครัวไว้ได้
ถังเยว่ที่ไม่สามารถระงับอารมณ์ได้เปิดแขนออกและกอดโม่ฟ่านเธอรู้สึกสับสนจริงๆ ไม่รู้จะแสดงความขอบคุณอย่างไร
และโม่ฟ่านก็รอคอยช่วงเวลานี้มาตลอด…
เขาตบหลังถังเยว่เบาๆ อย่างสุภาพบุรุษขณะที่ศีรษะของเขาซุกเข้าไปในเส้นผมหอมกรุ่นรอบคอเธอและสูดดมอย่างหนักนิ้วของเขาค่อยๆ เลื่อนลงไปในช่วงที่อารมณ์พลุ่งพล่าน ไม่มีใครรับประกันได้ว่าการสัมผัสทางกายระหว่างคนสองคนจะยังคงเหมาะสมมันค่อนข้างปกติที่จะเกิดอุบัติเหตุขึ้นตัวอย่างเช่น ตอนนี้
