จากการสืบข่าวในช่วงที่ผ่านมา กู้หย่วนได้รับรู้ว่าขุมกำลังของจวนตระกูลเฉียนนั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก เพียงแค่เบื้องหน้าก็เลี้ยงดูผู้ฝึกยุทธไว้ถึงสิบกว่าคน ซ้ำยังมีผู้อาวุโสรับเชิญที่เก่งกาจกว่านั้นอีกหลายคน ส่วนขุมกำลังที่ซุกซ่อนอยู่เบื้องหลังนั้นยังไม่รู้ว่ามีมากน้อยเพียงใด
ไม่ช้าก็เร็ว เขาก็ต้องปะทะกับคนพวกนั้นเข้าสักวัน ลำพังแค่การเป็นผู้ฝึกยุทธธรรมดาย่อมไม่อาจต่อกรได้ มีเพียงการยืมบารมีของหออวี้ติ่งเท่านั้น ถึงจะพอทำให้พวกมันเกิดความยำเกรงได้บ้าง
หลังจากขุดสมุนไพรวิญญาณหวงจิงขึ้นมาได้หนึ่งต้น กู้หย่วนก็มุ่งหน้าตรงไปยังตัวอำเภอเป่ยเหลียงทันที ส่วนอาอู๋ ตะขาบหลังเหล็กนั้น เขาปล่อยให้มันรั้งอยู่กับที่
นอกจากจะให้มันค่อยๆ รักษาอาการบาดเจ็บแล้ว ยังให้มันคอยเฝ้าสมุนไพรวิญญาณหวงจิงที่เหลือเอาไว้ด้วย เพื่อป้องกันไม่ให้ถูกสัตว์ป่ามาทำลายทิ้งเสียก่อน
กว่าหนึ่งชั่วยามต่อมา กู้หย่วนก็เดินทางมาถึงหออวี้ติ่ง
ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปในห้องโถงใหญ่ ลูกจ้างคนหนึ่งก็รีบเดินเข้ามาต้อนรับ
“นายท่านท่านนี้ ไม่ทราบว่ามีอะไรให้รับใช้หรือไม่ขอรับ?”
