ทว่าพอเดินเข้ามาใกล้และเห็นหน้ากู้หย่วนชัดๆ เขาก็ชะงักไปเล็กน้อย
“เอ๊ะ เป็นท่านเองหรือ?”
กู้หย่วนมองลูกจ้างคนนั้น ก็จำอีกฝ่ายได้เช่นกัน คราวก่อนเขาเพิ่งจะยัดเงินให้เจ้านี่ไปหนึ่งเฉียน เพื่อสอบถามเรื่องการเรียนวรยุทธ์นี่นา
“รบกวนพี่ชายช่วยไปแจ้งให้ที ข้าต้องการจะเป็นคนเก็บสมุนไพรของหออวี้ติ่ง”
กู้หย่วนวางหวงจิงขนาดเท่ากำปั้น สีสันเหลืองนวลราวกับหยกเหลืองลงบนโต๊ะบัญชี
“สิ่งนี้ คือหลักฐานของข้า”
“สมุนไพรวิญญาณ!”
เมื่อเห็นหวงจิงที่ดูราวกับหยกเหลือง ซ้ำบนผิวยังมีหมอกควันบางเบาแผ่ออกมาจางๆ ลูกจ้างก็ถึงกับตกตะลึง แววตาที่มองกู้หย่วนเปลี่ยนไปในทันที น้ำเสียงก็เต็มไปด้วยความนอบน้อมระมัดระวังมากขึ้น
“ผู้น้อยจางซาน ท่านไม่ต้องเกรงใจขอรับ เชิญท่านรอที่นี่สักครู่ ข้าจะรีบไปเชิญคนมาเดี๋ยวนี้ขอรับ”
พูดจบ เขาก็รีบวิ่งผลุนผลันออกไปทันที
เสียงอุทานของจางซาน โดยเฉพาะคำว่าสมุนไพรวิญญาณได้ดึงดูดความสนใจของผู้คนจำนวนไม่น้อย ทันใดนั้น สายตาหลากหลายความรู้สึกก็พุ่งเป้ามาที่เขา ทั้งประหลาดใจ อิจฉา ริษยา สงสัย และอยากรู้อยากเห็น
กู้หย่วนทำเป็นไม่สนใจและไม่แยแสสายตาของคนเหล่านั้นแม้แต่น้อย
