หมอกหนาทึบขึ้นเรื่อยๆ และในไม่ช้าก็ปกคลุมงูยักษ์เสียดฟ้าทั้งตัวมันค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปร่างงูที่เชื่อมจากพื้นดินสู่ก้อนเมฆ และไม่มีทีท่าว่าจะจางหายไปแม้เวลาจะผ่านไปนาน…
เมื่อลมพัดมาจากทะเลสาบซีหู หมอกรูปร่างงูนั้นก็เริ่มจางหายไปในที่สุด พัดปลิวไปอย่างช้าๆในระหว่างนั้น ผู้คนก็ไม่สามารถมองเห็นรูปร่างอันน่าตกตะลึงของงูยักษ์เสียดฟ้าได้อีกต่อไป
อันที่จริง สัตว์อสูรตัวนั้นได้จากไปแล้วตั้งแต่ตอนที่หมอกปกคลุมร่างของมันอย่างไรก็ตาม ผู้คนยังคงคิดว่ามันยังอยู่ที่นั่น เพราะเพียงแค่การเคลื่อนไหวเล็กน้อยจากมันก็เพียงพอที่จะทำลายถนนหนทางได้ราบเป็นหน้ากลอง
ที่น่าประหลาดใจสำหรับทุกคนคือ มันหายไปในอากาศธาตุอย่างกะทันหันเช่นนั้นมันไม่ได้ทำลายอาคารแม้แต่หลังเดียว และไม่ได้ส่งเสียงร้องแม้แต่น้อยไม่มีอะไรเหลืออยู่เลยนอกจากหมอกที่กำลังจางหายไประหว่างตึกระฟ้าสีเงินกับโรงแรมห้าดาว…โอ้ ไม่สิ นั่นไม่จริงมันได้ทิ้งหมอกแห่งความกลัวปกคลุมไปทั่วทั้งเมืองหางโจวต่างหาก
——
ภายในร้านอาหาร เสื้อเชิ้ตสีดำของโม่ฟ่านเปียกโชกไปด้วยเหงื่อหลังจากยืนยันว่างูยักษ์สูงเสียดฟ้าได้จากไปแล้ว โม่ฟ่านก็รู้สึกได้ว่าแขนขาของเขาอ่อนแรงลง
พูดตามตรง เขาอยากจะเชื่อว่าตัวเองกำลังฝันร้ายเสียมากกว่า เพราะฉากที่ไม่น่าเชื่อเช่นนี้มีเพียงแค่ในความฝันเท่านั้นที่จะเกิดขึ้นได้!
ปัญหาเดียวคือ แค่นั้นยังไม่พอที่จะอธิบายความกลัวที่รู้สึกจริงจังถึงขนาด
