“การที่ข้าจะเป็นคนเก็บสมุนไพรรับเชิญของหออวี้ติ่ง ใช้หวงจิงขั้นเก้าแค่ต้นเดียวก็พอแล้ว ส่วนเรื่องของหวงจิงขั้นเก้าอีกสองต้นกับหวงจิงขั้นแปดต้นนี้ ห้ามแพร่งพรายออกไปเด็ดขาด มิเช่นนั้นจะนำภัยพิบัติครั้งใหญ่มาสู่ตัวเปล่าๆ”
กู้หย่วนคิดคำนวณในใจเสร็จสรรพ
“อีกอย่าง สมุนไพรวิญญาณที่เหลืออีกสามต้นนี้ รอจนข้าเริ่มฝึกฝนวรยุทธ์เมื่อไหร่ ไม่แน่ว่าอาจจะได้ใช้ประโยชน์เป็นแน่”
เวลานี้ อาอู๋ที่กินไก่ผู้จนอิ่มหนำ ค่อยๆ คลานต้วมเตี้ยมเข้ามาหา
มันคลานไปที่โคนต้นสมุนไพรวิญญาณทั้งหลาย ก่อนจะขดตัวเป็นวงกลมอย่างระมัดระวัง นอนนิ่งไม่ไหวติง คล้ายกับเริ่มพักผ่อน
“หืม? นี่ตั้งใจจะอาศัยปราณวิญญาณที่แผ่ออกมาจากสมุนไพรเพื่อฟื้นฟูอาการบาดเจ็บงั้นรึ?”
เมื่อเห็นดังนั้น กู้หย่วนก็กระจ่างใจทันที
“เจ้าอาอู๋นี่ฉลาดไม่เบา อืม บางทีอาจจะไม่ใช่ความฉลาด แต่เป็นสัญชาตญาณที่บอกมันว่าทำแบบนี้แล้วจะเกิดผลดีต่อตัวมันมากกว่า”
กู้หย่วนไม่ได้เข้าไปห้ามปราม
ท้ายที่สุดแล้วที่นี่ก็คือรังของอาอู๋ เขาต่างหากที่เป็นผู้บุกรุก
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้อาอู๋กำลังบาดเจ็บ ยิ่งมันฟื้นตัวได้เร็วเท่าไหร่ ก็ยิ่งเป็นผลดีต่อกู้หย่วนมากเท่านั้น
