“รอให้อาอู๋รักษาอาการบาดเจ็บจนหายดี พอมีอาหวงกับอาอู๋เป็นสองผู้ช่วยคนสำคัญ ภัยคุกคามจากผู้ฝึกยุทธทั่วไปที่มีต่อข้าก็คงจะน้อยลงมากแล้วใช่ไหม?”
กู้หย่วนเงยหน้าขึ้น มองไปยังสมุนไพรวิญญาณหวงจิงด้วยสายตาที่ร้อนแรงเล็กน้อย
“เพียงแต่พึ่งพาใครก็ไม่สู้พึ่งพาตนเอง ต่อให้อาหวงกับอาอู๋จะเก่งกาจแค่ไหน มันก็เป็นเพียงพลังภายนอกไม่ใช่ของข้าอยู่ดี ถึงเวลาคับขันย่อมพึ่งพาไม่ได้ มีเพียงการกุมพลังยุทธไว้ในมือของตัวเองเท่านั้นถึงจะพึ่งพาได้มากที่สุด ใครหน้าไหนก็แย่งชิงไปไม่ได้!”
คิดได้ดังนั้น กู้หย่วนก็เริ่มลงมือเก็บกวาดเศษซากรอบๆ บริเวณ
เขาเตรียมจะขุดสมุนไพรวิญญาณหวงจิงขึ้นมาสักต้น เพื่อเอาไปแลกคัมภีร์วรยุทธ์ที่หออวี้ติ่ง!
โดยเฉพาะซากโครงกระดูกบนพื้นพวกนั้น มีทั้งของคนและของสัตว์ ดูแล้วชวนให้ขนลุกขนพอง ช่างเกะกะสายตายิ่งนัก
ทว่าตอนที่กู้หย่วนกำลังเก็บกวาดซากโครงกระดูกมนุษย์อยู่นั้น สายตาของเขากลับหดเกร็งลง สังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง
โครงกระดูกร่างนี้มีข้อต่อที่ใหญ่โต เห็นได้ชัดว่าตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ รูปร่างต้องกำยำล่ำสันมากแน่ๆ
