ยม ส่วนเสื้อผ้าเปียกๆ ก็แห้งกรอบ สาวๆ ที่ดูดีเมื่อกี้ ตอนนี้ดูน่าเกลียดกว่าผีดิบอีก
โม่ฟ่านควบคุมพลังของสายฟ้าฟาดเพื่อไม่ให้ทำร้ายพวกเธอ ไม่งั้นรับรองว่าพวกเธอคงสนุกกว่านี้แน่!
“สายฟ้าฟาด…” หลิวอี้หลินตกใจ
เฉินหยุนฉีเป็นนักเวทระดับกลาง ส่วนอีกสองคนก็ไม่ธรรมดา กำลังจะเลื่อนเป็นระดับกลาง แต่คู่ต่อสู้ไม่เพียงแต่ร่ายเวทได้เร็วกว่า พวกเธอยังทำอะไรไม่ได้เลยเมื่อเจอกับเวทระดับต้น!
นักเวทที่ใช้สายฟ้าฟาดรู้ดีว่าจะควบคุมพลังยังไง แค่สั่งสอนพวกเธอ ไม่ได้จะทำร้าย พวกคนที่เดินผ่านไปมาหัวเราะเมื่อเห็นสภาพน่าสมเพชของพวกเธอ
“แก… คอยดู!”
“บอกชื่อแกมาถ้าแกกล้า ฉัน เฉินหยุนฉี จะทำให้แกชดใช้!” เฉินหยุนฉีด่าทอออกมาพร้อมกับไอเป็นควัน
ไอ้คนที่ใส่เสื้อดำพูดออกมาด้วยรอยยิ้มร้าย “ฉันไม่เคยใช้ชื่อปลอม เสิ่นหมิงเซียว จากสถาบันไข่มุก!”
“เสิ่นหมิงเซียว… ดีมาก แกคอยดู!”
เฉินหยุนฉีรีบจากไปหลังจากขู่คำนั้น ในฐานะผู้หญิง เธอก็ยังอยากรักษาภาพลักษณ์ของตัวเอง พวกเธอไม่อยากอยู่ต่อและกลายเป็นตัวตลกให้คนหัวเราะเยาะ
ไอ้คนที่ใส่เสื้อดำหัวเราะคิกคักเมื่อเห็นสามสาวหนีไป เขาเดินไปหาซินเซี่ย
บนรถเข็น ซินเซี่ยที่ดวงตาเป็นประกาย อ้าปากเล็กน้อย ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสุขและประหลาดใจ…
ไม่นาน ดวงตาของเธอก็แดงก่ำและเปียกชื้น พอกระพริบตา ขนตาก็เปียกไปด้วยน้ำตา
“ยัยโง่ ร้องไห้ทำไม? ฉันบอกแล้วไงว่าฉันยังไม่ตาย?” โม่ฟ่านยืนอยู่ตรงหน้
