าซินเซี่ย เอามือล้วงกระเป๋า ก้มตัวลงครึ่งหนึ่ง มองแก้มของซินเซี่ย ราวกับกำลังทำเท่
แต่พอเห็นน้ำตาไหลออกมาจากดวงตาของเธอ เขาก็ตกใจ รีบเอามือออกมา ปาดนิ้วไปบนใบหน้าอวบอิ่มของเธอเพื่อเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมา
ซินเซี่ยกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่เมื่อได้ยินคำพูดนั้น เธอเปิดแขนโอบรอบคอของโม่ฟ่าน เอาหน้าแนบชิดกับเขา…
โม่ฟ่านตกใจเล็กน้อย เขารู้สึกถึงความอ่อนโยนและความร้อนจากใบหน้าของเด็กสาว หัวใจของเขาที่ยังรู้สึกเฉยเมยอยู่เมื่อกี้ ละลายในทันที ดวงตาที่หยีลงแสดงให้เห็นว่าเขารู้สึกโล่งใจมากแค่ไหน ส่วนปากของเขาที่มักจะแสดงออกถึงความหยิ่งผยองและความตั้งใจร้าย ค่อยๆ โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มที่โล่งอก
เด็กสาวที่นั่งอยู่บนรถเข็น กับเด็กหนุ่มที่ก้มตัวลงครึ่งหนึ่งขณะที่กำลังมีความสุขกับการกอด ผู้คนมากมายกลับกลายเป็นแค่ฉากหลังไปพร้อมกับถนนที่มีต้นไม้เรียงรายอยู่สองข้างทาง มันเป็นช่วงบ่ายที่เงียบสงบ มีลมหายใจที่สม่ำเสมอและอ่อนโยน และน้ำตาแห่งความสุข…
“ยังจำนิทานที่ฉันเคยเล่าให้ฟังได้ไหม? กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีพระราชาองค์หนึ่งมีลูกสาวสองคน พวกเธอเกิดมาสวย และมีความสามารถพิเศษ น้ำตาของพวกเธอจะกลายเป็นไข่มุกในทันที จากนั้นพระราชาให้ลูกสาวคนโตแต่งงานกับเจ้าชายจากอีกอาณาจักร เจ้าชายทำร้ายเธอเสมอ ทำให้เธอร้องไห้ ไข่มุกที่เธอสร้างขึ้นมากพอที่จะพันรอบโลกได้สองรอบ… ส่วนลูกสาวคนเล็กแต่งงานกับชาวนา พระราชาสับสน เพราะน้ำตาเพีย
