งหยดเดียวก็ทำให้พวกเขามีชีวิตที่หรูหราได้ แต่พวกเขากลับยังคงยากจน แต่ไม่นานพระราชาก็ตระหนักว่าชาวนาไม่เต็มใจที่จะให้ลูกสาวของเขาสูญเสียน้ำตาแม้แต่หยดเดียว พระราชาตรัสกับชาวนาด้วยความโล่งอกว่า เจ้าเป็นสามีที่ดี ไม่เหมือนเจ้าชายคนอื่นที่สนใจแต่จะผลิตไข่มุกให้มากขึ้นด้วยน้ำตาของลูกสาวของข้า…” โม่ฟ่านค่อยๆ เล่านิทานคลาสสิก
ซินเซี่ยพยักหน้าหนักๆ เธอเคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนแล้ว และไม่ใช่แค่ครั้งเดียว
หัวใจของเธอสั่นไหวขณะที่เธอหน้าแดงเล็กน้อย โม่ฟ่านกำลังบอกเป็นนัยๆ ว่าพวกเขาเป็นเหมือนสามีภรรยากันเหรอ?
“ชาวนาเงียบไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินคำพูดของพระราชา ก่อนที่จะพูดออกมาว่า…” โม่ฟ่านเห็นว่ายังมีน้ำตาอยู่บนแก้มของซินเซี่ย เขาเลยแกล้งเป็นชาวนาและพูดว่า “ฝ่าบาท ข้าพนันได้เลยว่าท่านคงลืมไปแล้ว เธอชอบข้าก็ต่อเมื่อเธอตาบอด…”
พอได้ยินแบบนี้ ซินเซี่ยก็รู้สึกได้ทันทีว่าบรรยากาศกำลังพังทลาย เธอ กำหมัดเล็กๆ แล้วทุบไปที่ไหล่ของโม่ฟ่าน…
ไอ้บ้านี่พยายามทำลายเทพนิยายอีกแล้ว ส่วนใหญ่ก็ตกเป็นเหยื่อของเขาไปแล้ว เขาแค่จบมันด้วยตอนจบที่มีความสุขไม่ได้เหรอไง!?
แต่พอนึกถึงน้ำเสียงของโม่ฟ่านตอนที่เลียนแบบชาวนา เธอก็กลับกลั้นน้ำตาแห่งความสุขไว้ไม่อยู่
ขอบคุณไอ้บ้านี่ที่ล้างสมองเธอด้วยเทพนิยายมืดมน ไม่รู้ทำไม เธอถึงขำกับมุกตลกแย่ๆ แบบนี้ได้!
“ซินเซี่ย นี่คือพี่ชายที่เธอเคยพูดถึงเหรอ?… สวัสดีค่ะ ฉันหลิวอี้หลิน ยินดี
