“โหวจื่อ มันยังไล่ตามนายอยู่ไหม?”
“ผ…ผมไม่รู้ครับ ยังได้ยินเสียงมันอยู่เลย” จาง เสี่ยวโหวไม่มีอารมณ์จะพูดคุยจริงๆ
“ลองแอบดูสิ!”
“ผ…ผม…” ขณะวิ่ง จาง เสี่ยวโหวค่อยๆ หันศีรษะกลับไปมอง
แค่แวบเดียว จาง เสี่ยวโหวก็รู้ว่าภาพตรงหน้าเกือบจะเต็มไปด้วยตะขาบยักษ์ โดยเฉพาะหัวที่น่าเกลียดและดุร้ายของมัน มองอีกสองสามครั้งคงทำให้หนังศีรษะชาไปหมด
ทันใดนั้น จาง เสี่ยวโหวก็สังเกตเห็นบางอย่างที่สำคัญ
แม้ว่าตะขาบยักษ์จะไล่ตามเขาอย่างบ้าคลั่งด้วยความเร็วที่น่าตกใจ แต่ลำตัวของมันซึ่งยาวประมาณร้อยเมตร ตอนนี้กลับเปิดเผยออกมาทั้งหมดขณะที่มันกระโดดข้ามสันหินบนพื้น…
ครึ่งแรกของลำตัวมันมีขาถึงสิบสี่ข้าง แต่ครึ่งหลังกลับไม่มีเลย!
ไม่ใช่เพราะตะขาบยักษ์ตัวนี้เป็นผลมาจากการกลายพันธุ์ที่แปลกประหลาด จาง เสี่ยวโหวเห็นรอยบาดแผลและรอยฟกช้ำที่ครึ่งหลังของลำตัวมันได้อย่างชัดเจน ซึ่งบ่งบอกว่ามันเสียขาไปครึ่งหนึ่ง!
มันคือตะขาบที่ถูกตัดขาไปครึ่งหนึ่ง!
ไม่น่าแปลกใจที่สัตว์ร้ายตัวนี้ยังไม่กินเขาเข้าไปทั้งเป็น! เนื่องจากการขาดขาที่ครึ่งหลังของลำตัว มันจึงเสียความสามารถในการทรงตัวไปโดยสิ้นเชิง มันเอาแต่ชนไปด้านข้าง ไม่ว่าจะเซาะร่องลึกขนาดใหญ่หรือไถลลงไปในบ่อโคลน บางครั้งก็ว่องไว แต่ส่วนใหญ่กลับเชื่องช้าเหมือนวัว!
“พี่ฟ่านครับ ตะขาบยักษ์ตัวนี้ก็บาดเจ็บเหมือนกัน!” จาง เสี่ยวโหวโพล่งออกมาด้วยความตื่นเต้น
ผมรู้ว่าพี่ฟ่านไม่ทำให้ผมผ
