ิดหวัง!
“อืม ระวังตัวด้วยนะ ถึงไอ้ตัวนั้นจะไม่มีการโจมตีระยะไกล แต่นายจะตกอยู่ในอันตรายร้ายแรงถ้ามันพุ่งหัวชนนายได้ โอ้ ฉันลืมบอกไป ผลไม้แก้พิษที่ฉันให้นายกินก่อนหน้านี้ มันไม่ใช่ผลไม้จริงๆ หรอกนะ มันคือไข่ที่ตะขาบยักษ์วางไว้ต่างหาก ดังนั้นมันน่าจะได้กลิ่นลูกๆ ของมันจากลมหายใจนาย ไม่ต้องกลัวว่ามันจะไม่ไล่ตามนาย แค่วิ่งต่อไปเรื่อยๆ” โม่ ฟ่านตอบกลับ ขณะที่หอบหายใจอย่างหนักอยู่อีกฝั่งของเครื่องสื่อสาร
จาง เสี่ยวโหวตะลึงไปชั่วขณะ
กลัวบ้าอะไรล่ะ!
ความรู้สึกขยะแขยงผุดขึ้นในใจเขา จาง เสี่ยวโหวไม่เคยคิดเลยว่าโม่ ฟ่านจะวางแผนเล่นงานเพื่อนร่วมทีมแบบนี้! กลายเป็นว่าคำพูดของเขาไม่มีอะไรจริงเลย นอกเหนือจากข้อเท็จจริงที่ว่าของสิ่งนั้นสามารถใช้เป็นยาแก้พิษได้
แย่แล้ว พื้นข้างหน้ากำลังจะหมด!
จาง เสี่ยวโหวตระหนักว่ามีบ่อโคลนขนาดใหญ่อยู่ข้างหน้า เขาจะต้องเดินทางข้ามน้ำไปกว่าสองร้อยเมตรก่อนจะถึงพื้นดิน
เขาเหลือบมองตะขาบยักษ์ที่ไล่ตามมา ซึ่งอยู่ห่างออกไปเพียงร้อยเมตร… ให้ตายเถอะ มันอยู่ห่างแค่ความยาวตัวมันเองเท่านั้น!
ไม่มีทางที่จาง เสี่ยวโหวจะหยุดตอนนี้ได้ เขาเพียงหวังว่าโคลนจะมีความหนืดพอและมีธาตุดินในปริมาณมาก ไม่อย่างนั้นคงจบเห่แน่ถ้าเขาจมลงไปในโคลน!
กัดฟันแน่น จาง เสี่ยวโหวรักษาความเร็วและร่ายรอยลมกับคลื่นปฐพีไปพร้อมๆ กันขณะที่เขาเคลื่อนที่ข้ามโคลน
รอยลมก่อตัวเป็นกระแสลมยาวเหยียดข้ามบ่อโคลนยาวสอง
