ม่มีที่ให้หนีอีกแล้ว จาง เสี่ยวโหว ก็สูดหายใจลึกๆ และเตรียมตัวที่จะต่อสู้กับจิ้งจกยักษ์อย่างยาวนานจนกว่าจะถึงรุ่งสาง
มีจิ้งจกยักษ์อย่างน้อยเจ็ดสิบตัวไล่ตามเขา พวกมันมีขนาดใหญ่กว่าสัตว์อสูรระดับทาสทั่วไปอย่างมาก จุดอ่อนเดียวของพวกมันคือความเร็วในการเคลื่อนที่ที่ช้า พวกมันพยายามอย่างเต็มที่ที่จะไล่ตามให้ทัน แม้จะอยู่ห่างออกไปเพียงร้อยเมตร ฟันที่ขบกันของพวกมันแทบจะรอไม่ไหวที่จะฉีกอาหารทะเลออกเป็นชิ้นๆ อืม หนองน้ำคือที่อยู่อาศัยของพวกมัน ดังนั้นมนุษย์ที่อาศัยอยู่บนฝั่งจึงถือเป็นอาหารทะเลของพวกมัน
“เขาคือคนที่คุณพูดถึงหรือเปล่า?” โม่ฟ่านพยายามมองดูคนนั้นให้ชัดขึ้น แต่สิ่งที่เขาเห็นมีเพียงเงาเลือนราง
หลี่ ม่าน พยักหน้าหลังจากมองดูเช่นกัน “น่าจะใช่”
หลี่ ม่าน จมอยู่ในความคิด เธอคิดว่าพวกเขาจะต้องใช้เวลาสักพักในการหาคนคนนั้น แต่ที่น่าประหลาดใจคือ พวกเขาบังเอิญเจอเขาเข้าทันทีที่เข้ามาใกล้หุบเขา มันช่างบังเอิญเกินไป
“เฮ้ ฉันไม่อยากจะไปสู้กับพวกนั้นเลย! มีทางอยู่นี่ มาเร็ว!” โม่ฟ่านโบกมือเรียกชายหนุ่มที่ดูโง่เง่าจากช่องว่างใต้กำแพงภูเขา
จาง เสี่ยวโหว หันกลับมาและเห็นชายที่ดูป่าเถื่อนและหญิงสาวลึกลับที่เคยอยู่กับกลุ่มนักล่ามาก่อน
“โอ้ กำลังไป!” จาง เสี่ยวโหว คลานเข้าไปทางช่องว่างใต้กำแพง
จิ้งจกยักษ์ไม่สามารถลอดผ่านช่องว่างได้ พวกมันจึงเลิกไล่ตาม
ทั้งสามคนยังคงเคลื่อนที่ไปในความมืดมิด จาง เสี่ย
